Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 13 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › Jelenia Góra › Cieplice › ul. Ściegiennego Piotra, ks. › NZOZ Uzdrowisko Cieplice (Długi Dom) - Hotel |
1938 , Długi Dom w Cieplicach, który do początku lat 50-tych mieścił bibliotekę Schaffgotschów liczącą ok. 80 tys. woluminów, bogate zbiory numizmatyczne, graficzne, przyrodnicze i inne; biblioteka uległa rozproszeniu, część zbiorów zabrali właściciele pod koniec wojny, część po 1950 r. wywieziono do Warszawy, Wrocławia, Katowic, Wiednia; pozostałą rozszabrowano; drobna część zbiorów ornitologicznych pozostała na miejscu stając się podstawą ekspozycji w Muzeum Przyrodniczym. Ilustracja pochodzi z z przewodnika "Rheumabad Warmbrunn im Riesengebirge") [Cyfrowa Biblioteka Narodowa]
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2009 grudzień
16 lat 4 miesiące 3 dni |
Dodane: 2 sierpnia 2010, godz. 12:56:03
Rozmiar: 1414px x 1519px
15 pobrań 1901 odsłona 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia TW40
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
sanatoria
|
NZOZ Uzdrowisko Cieplice (Długi Dom) - Hotel
więcej zdjęć (79)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1689
Dawniej: Langes Haus
Zabytek: -
Długi Dom w Cieplicach przez wiele lat stanowił jedną z najbardziej wystawnych budowli w tej miejscowości. Obiekt powstał w latach 1689 – 1696 w miejscu wcześniejszych budowli, m.in. pochodzącego z XVI wieku domu gościnnego dla odwiedzających Cieplice.
Projektantem Długiego Domu był Martin Urban. Został założony na planie prostokąta, ma trzy kondygnacje i jest nakryty czterospadowym dachem. Elewacja frontowa posiada osiem osi i zawiera zdwojone pilastry w wielkim porządku. Znajdują się tu trzy kamienne portale. Ozdobnym detalem architektonicznym urozmaicającym elewację są liście akantu.
Długi Dom znajdował się w zespole cysterskich zabudowań, gdzie goszczono co ważniejsze przybywające do Cieplic persony. Po kasacji zakonu, która miała miejsce w 1810 roku, obiekt trafił w ręce możnej familii Schaffgotschów. Nowi właściciele do końca XIX wieku umieścili w budynku swoje znane zbiory, m.in. przyrodnicze. To właśnie eksponaty gromadzone przez Schaffgotschów stały się mocnym fundamentem pod rozpoczęcie działalności Muzeum w Cieplicach, które powstało w 1946 roku. W późniejszym czasie, głównie w latach bezpośrednio po II Wojnie Światowej, a także w latach 50-tych, z cieplickiej placówki wywieziono wiele cennych eksponatów, które zostały rozproszone na terenie całego kraju. Woluminy z biblioteki Schaffgotschów (a było ich około 80 tysięcy) obecnie znajdują się w wielu państwowych instytucjach oraz w bibliotekach uniwersyteckich. W 1954 roku, po reorganizacji oraz remontach pomieszczeń w Długim Domu, do użytku oddano Muzeum Przyrodnicze w Cieplicach. Na skutek konfliktu z Uzdrowiskiem, w 1967 roku Muzeum zostało przeniesione do Pawilonu Norweskiego. Info.
Projektantem Długiego Domu był Martin Urban. Został założony na planie prostokąta, ma trzy kondygnacje i jest nakryty czterospadowym dachem. Elewacja frontowa posiada osiem osi i zawiera zdwojone pilastry w wielkim porządku. Znajdują się tu trzy kamienne portale. Ozdobnym detalem architektonicznym urozmaicającym elewację są liście akantu.
Długi Dom znajdował się w zespole cysterskich zabudowań, gdzie goszczono co ważniejsze przybywające do Cieplic persony. Po kasacji zakonu, która miała miejsce w 1810 roku, obiekt trafił w ręce możnej familii Schaffgotschów. Nowi właściciele do końca XIX wieku umieścili w budynku swoje znane zbiory, m.in. przyrodnicze. To właśnie eksponaty gromadzone przez Schaffgotschów stały się mocnym fundamentem pod rozpoczęcie działalności Muzeum w Cieplicach, które powstało w 1946 roku. W późniejszym czasie, głównie w latach bezpośrednio po II Wojnie Światowej, a także w latach 50-tych, z cieplickiej placówki wywieziono wiele cennych eksponatów, które zostały rozproszone na terenie całego kraju. Woluminy z biblioteki Schaffgotschów (a było ich około 80 tysięcy) obecnie znajdują się w wielu państwowych instytucjach oraz w bibliotekach uniwersyteckich. W 1954 roku, po reorganizacji oraz remontach pomieszczeń w Długim Domu, do użytku oddano Muzeum Przyrodnicze w Cieplicach. Na skutek konfliktu z Uzdrowiskiem, w 1967 roku Muzeum zostało przeniesione do Pawilonu Norweskiego. Info.
Biblioteka Schaffgotschów i Zbrojownia
więcej zdjęć (35)
Zbudowano: 1834
Zlikwidowano: 1952
Dawniej: Majoratsbibliothek
Klasztor
więcej zdjęć (46)
Zbudowano: XV-XVI w.
Klasztor - obecnie częściowo plebania, od 1945 r. zamieszkała przez księży pijarów, zbudowany w latach osiemdziesiątych XVI w., zapewne na murach wcześniejszego, piętnastowiecznego, przebudowany następnie w latach osiemdziesiątych XVII w. Z XVII w. pochodzą sklepienia wnętrz, portale, obramienia okienne. Po sekularyzacji zakonu w 1810 r. część południowa klasztoru użytkowana była przez parafię podlegającą diecezji wrocławskiej a część północną wraz z biblioteką klasztorną zakupiła rodzina Schaffgotschów. Dawne zbiory klasztorne powiększone o bibliotekę i archiwum rodowe Schaffgotschów zajmowały skrzydło północne, wschodnie i część zachod-niego. Granica między częścią kościelną a częścią należącą do Schaffgotschów, wydzielona ścianami działowymi, przebiegała w połowie skrzydła zachodniego i wschodniego. W 1840 dach gontowy budynku zastąpiono ceramicznym. Po 1945 r. kościół zachował funkcję świątyni parafialnej. Część klasztoru (skrzydło północne i wschodnie), stanowiąca dawniej własność Schaffgotschów, przeszła na własność Skarbu Państwa Polskiego i użytkowana była przez P.P. Uzdrowisko Cieplice Zdrój. Zawartość dużej części dawnej biblioteki klasztornej i rodowej Schaffgotschów włączona została do zbiorów Biblioteki Narodowej w Warszawie. Druga część klasztoru pozostała własnością kościelną.
Remont elewacji klasztoru 1960 1961. Bramę wjazdową między dziedzińcem klasztornym a ogrodem wykonano w 1978. Około 1980 adaptacja mieszkalna skrzydła południowego.
Budynek jest murowany (kamień i uzupełnienia z ręcznych cegieł), czteroskrzydłowy z wirydarzem na rzucie trapezu; dwukondygnacyjny, częściowo podpiwniczony (piwnice pod skrzydłem zachodnim i jedna piwnica pod południowym), nakryty dwuspadowym, ceramicznym dachem.
Wnętrza w układzie jednotraktowym z korytarzem od strony wirydarza. Skrzydło wschodnie jednotraktowe. Oprócz dostępnych z korytarza, skromnych cel (1 piętro, sklepienia kolebkowe), pomieszczenia narożne, większe od pozostałych, o bardziej dekoracyjnym opracowaniu sklepień (kolebkowe z lunetami z sztukateriami); te ostatnie przeznaczone były do celów liturgicznych bądź reprezentacyjnych (kaplica, pokój opata, pokoje gościnne, refektarz). Pomieszczenia parteru w większości służyły do celów gospodarczych (m.in. kuchnia, magazyny) i urzędowych (kancelaria), tam też wielka sala (skrzydło południowe) użytkowana pierwotnie zapewne jako refektarz dla zakonników. Skrzydło północne zajmowała biblioteka klasztorna.
[Studium konserwatorskie]
Remont elewacji klasztoru 1960 1961. Bramę wjazdową między dziedzińcem klasztornym a ogrodem wykonano w 1978. Około 1980 adaptacja mieszkalna skrzydła południowego.
Budynek jest murowany (kamień i uzupełnienia z ręcznych cegieł), czteroskrzydłowy z wirydarzem na rzucie trapezu; dwukondygnacyjny, częściowo podpiwniczony (piwnice pod skrzydłem zachodnim i jedna piwnica pod południowym), nakryty dwuspadowym, ceramicznym dachem.
Wnętrza w układzie jednotraktowym z korytarzem od strony wirydarza. Skrzydło wschodnie jednotraktowe. Oprócz dostępnych z korytarza, skromnych cel (1 piętro, sklepienia kolebkowe), pomieszczenia narożne, większe od pozostałych, o bardziej dekoracyjnym opracowaniu sklepień (kolebkowe z lunetami z sztukateriami); te ostatnie przeznaczone były do celów liturgicznych bądź reprezentacyjnych (kaplica, pokój opata, pokoje gościnne, refektarz). Pomieszczenia parteru w większości służyły do celów gospodarczych (m.in. kuchnia, magazyny) i urzędowych (kancelaria), tam też wielka sala (skrzydło południowe) użytkowana pierwotnie zapewne jako refektarz dla zakonników. Skrzydło północne zajmowała biblioteka klasztorna.
[Studium konserwatorskie]
Pocysterski zespół klasztorny
więcej zdjęć (25)
ul. Ściegiennego Piotra, ks.
więcej zdjęć (1405)
Dawniej: Klosterstrasse
Położona w centrum najstarszej części uzdrowiska. Zabudowa ulicy (do 1945 r. Klosterstrasse) zob. cysterski zespół klasztoru i uzdrowiska.
Studium historyczno - urbanistyczne 2002
Studium historyczno - urbanistyczne 2002