Od roku 1760 dwór w Paplinie należał do Garczyńskich, którzy gościli w nim późniejszego króla Stanisława Poniatowskiego odwiedzającego Podlasie w czasie swojej „kampanii wyborczej". Józef Garczyński (1720-?) był skarbnikiem drohickim, żonatym z Urszulą Obrycką. Po nim właścicielem był Mikołaj Glinka (1754-1825) herbu Trzaska, starosta makowski, wojski, chorąży i podkomorzy różański, poseł na Sejm Czteroletni z powiatu różańskiego i w końcu senator-kasztelan Królestwa Polskiego. To przypuszczalnie z jego inicjatywy zbudowano istniejący do dzisiaj dwór w Paplinie. 

Mikołaj Glinka ożenił się z Ludwiką Karską herbu Boleścic i miał z nią trzech synów i dwie córki. Starsza córka, Małgorzata Maria, wychodząc za mąż za Onufrego Jana Konstantego Cieleckiego (1784-1852) herbu Zaremba, sędziego ziemskiego sochaczewskiego i posła na sejm, wniosła mu w wianie majątek papliński. Odziedziczył go ich syn Konstanty Cielecki (1812-1896), sędzia pokoju, radca Dyrekcji Głównej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, ożeniony z Aleksandrą Justyną Skarżyńską (1811-1868) herbu Bończa. Po Konstantym Cieleckim odziedziczył jego syn Zygmunt (1843-?), ożeniony 5 marca 1878 roku z Emilią Sabiną Moldenhawer (1845-?) herbu własnego. Małżeństwo to miało córkę Aleksandrę (1878-1944), która wyszła za mąż za Zdzisława Marcinkowskiego, oraz syna Jana Hieronima Kwiryna (1880-1957), ożenionego w 1928 roku z Reginą Kucewiczówna (1905-1981). Jan Hieronim Kwiryn był ostatnim z Cieleckich właścicielem dóbr paplińskich, które w latach 20. XX wieku zajmowały obszar 383 hektarów.

Dwór skonfiskowany w 1939 r. przez Niemców, w 1944 r. został przejęty przez PRL z przeznaczeniem na szkołę rolniczą, bibliotekę i przedszkole. Chylący się ku upadkowi dwór uratował Arkadiusz Toczyłowski (1954-1997), który kupił go w 1995 roku. Po jego śmierci dwór remontowały jego matka i żona Elwira.

Fasadę dworu zdobi falisty szczyt charakterystyczny dla barokowych dworów ziemiańskich z poł. XVIII wieku. Od strony ogrodowej neobarokowy murowany portyk projektu Mieczysława Mierzanowskiego dodano w w 1877 roku. W 1915 roku Rosjanie spalili efektowną drewnianą bramę wjazdową z wieżą, tzw. samborza, której urodę podziwiać można już tylko na ilustracjach książek Zygmunta Glogera.

Do narożnika dworu od północy przylega mała parterowa oficyna nakryta dachem naczółkowym. Druga wolno stojąca oficyna, wzniesiona zapewne z końcem XIX wieku, stanęła po północnej stronie dworskiego podwórza.

Park i oficyna udostępniane są do zwiedzania po uzgodnieniu z właścicielami.