Park powstawał stopniowo od 1947 roku na miejscu likwidowanych cmentarzy. Uchwała Miejskiej Rady Narodowej z lipca 1947 roku zlikwidowała cmentarz parafii ewangelicko-reformowanej zwany potocznie cmentarzem kalwińskim, który działał do końca wojny. Część najcenniejszych nagrobków zostało przeniesionych do Lapidarium przy kościele św. Krzyża niektóre groby ekshumowano a pozostałe zostały zrównane z ziemią. Elementy nagrobków zostały wykorzystane jako materiał budowlany. Cmentarz powoli zamieniał się w park a o jego przeszłości świadczyły ludzkie kości znajdowane to tu, to tam. Druga część parku powstała pod koniec lat '60 gdy zagospodarowano teren pomiędzy nowo wybudowanymi blokami wzdłuż ul. Bohaterów Westerplatte, ul. Grunwaldzką i ul. Estkowskiego (obecnie al. Jana Pawła II). Centralnym punktem tej części jest okrągła fontanna. Ostatnia część to teren po cmentarzu katolickim. Na cmentarzu katolickim pochówków dokonywano do 1957 roku. decyzję o jego likwidacji podjęła uchwałą Miejska Rada Narodowa w dniu 17 marca 1971 roku. Rok później rozpoczęła się pośpieszna likwidacja cmentarza. Ekshumowano i przeniesiono na inne cmentarze szczątki wszystkich tych, których rodziny tego zażądały oraz najbardziej zasłużonych mieszkańców miasta. Rozebrano kaplice grobowe, zburzono kostnicę a groby zrównano. W miejscach dawnych cmentarzy rośnie teraz starodrzew wielu gatunków.