Wzniesiony prawdopodobnie w końcu XVI w. W 1616 r. dobudowano murowaną zakrystię. Podczas remontu w 1725 r. dobudowano wieżę, która podczas następnego remontu w 1874 r. podwyższono. Przed 1939 r. wymieniono gont na eternit.

Konstrukcji szkieletowej wypełnionej gliną, oszalowany. Orientowany. Jednonawowy z węższym, trójkątnie zamkniętym prezbiterium. Po jego północnej stronie murowana zakrystia, a po stronie południowej niewielki murowany przedsionek. Przy południowej ścianie nawy kruchta, a od zachodu wieża konstrukcji słupowej. Dachy kryte eternitem. Wieża z drewnianą ośmioboczną latarnią, zwieńczoną blaszanym hełmem. Wewnątrz strop z fasetą. Prezbiterium od nawy oddzielone koszowym łukiem tęczowym, wspartym na dwóch drewnianych kolumnach toskańskich. Ściany wewnętrzne tynkowane, rozczłonkowane pilastrami. Na suficie dekoracja sztukatorsko-malarska z medalionami, w których przedstawiono polskich świętych.

Wczesnobarokowy ołtarz główny z 3 ćwierci XVII w., z obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Ołtarze boczne późnobarokowe z końca XVIII w. Ambona i chrzcielnica klasycystyczne.



Za: