 | Polska › woj. kujawsko-pomorskie › Toruń › Stare Miasto › Rynek Staromiejski › Dwór Artusa |
14 kwietnia 2018 , Dwór Artusa przy Rynku Staromiejskim nr 6.
|
Na stronie od 2013 listopad
12 lat 5 miesięcy 29 dni |
 |
pomniki
|
Na parterze mieściła się restauracja, a na piętyrze sala służaca do celów reprezentacyjnych (m.in. odbywały się tam wszystkie ważniejsze uroczystości miejskie, zabawy, koncerty i odczyty, a także przyjmowano wybitnych gości),
Podczas II WŚ w budynku funkcjonowała restauracja, piekarnia, sala bankietowa a na krótko także szpital.
W 1949 r. budynek został przekazany utworzonemu w Toruniu Uniwersytetowi Mikołaja Kopernika i by użytkowany do 1992 r. przez uczelnię jako tzw. Collegium Maximum. Dnia 1 stycznia 1993 r. został przejęty został przez miasto a po remoncie (1993-1995) budynkowi przywrócono dawny wygląd (m.in przywrócono szpiczaste hełmy na dachu i dwóch bocznych wieżyczkach).
Obecnie (AD 2011) na parterze znajdują się placówki handlowe (m.in sklep z piernikami), a piętra służą celom kulturalnym (Centrum Kultury Dwór Artusa). Oficjalna strona Dworu Artusa:
Więcej na temat historii budynku:
Brązowa statua astronoma stoi na wysokim granitowym cokole, na którym widnieje złotymi literami wypisany łaciński napis w tłumaczeniu: "Mikołaj Kopernik Toruńczyk, ruszył Ziemię, zatrzymał Słońce i Niebo". Kopernik przedstawiony w todze profesorskiej, w lewej ręce trzyma przyrząd astronomiczny, astrolabium. Pod cokołem studzienka, gdzie z paszczy delfina bije woda. Zbudowano ją na pamiątkę, jakoby Kopernik założył pierwszy wodociąg w Toruniu. Tymczasem drewniane rury wodociągowe istniały tu znacznie wcześniej, bo już przed połową XIV wieku.
Pomnik wg projektu F. Ch. Tiecka odsłonięto w 1853 roku, jednak historia jego sięga dalej. Oto w 1809 roku do Torunia z obleganej przez Austriaków Warszawy przeniosła się Rada Stanu Księstwa Warszawskiego (więcej o tym tutaj). To właśnie stojący na jej czele Stanisław Staszic był inicjatorem wystawienia pomnika i pod jego budowę dokonał wmurowania kamienia węgielnego. Niestety zmiana sytuacji politycznej, powrót Torunia pod panowanie pruskie w 1815 r., odsunęły w czasie odsłonięcie. Ponowną inicjatywę, doprowadzoną do końca, wysunęło po latach niemieckie towarzystwo budowy pomnika.
Źródło:
Niemal kwadratowy plac (109x104 m) stanowił od około połowy XIII w. aż do początków XX w. centrum życia publicznego Torunia. Był nie tylko głównym węzłem komunikacyjnym miasta, ale razem ze stojącym na nim ratuszem oraz urządzeniami targowymi pełnił wielorakie funkcje handlowe, gospodarcze, administracyjne, sądowe i reprezentacyjne. Na rynku ogłaszano też wyroki, wykonywano egzekucje, a w południowo-wschodnim narożniku aż do 1809 r. stał pręgierz. Obok znajdowała się jedna z wielu miejskich studzienek z bieżącą woda.
W dni targowe rynek był wielkim placem handlowym, a poszczególne jego części miały ustalone tradycyjnie funkcje. Oprócz stałych urządzeń handlowych w ratuszu, a więc sukiennic, ław chlebowych i kramów, w części południowej rynku (naprzeciwko Dworu Artusa) ulokowany był targ rybny, a przy południowym rogu pierzei wschodniej - targ warzywny.
W najbardziej reprezentacyjnej części zachodniej rynku, zwanej placem turniejowym organizowano nie tylko turnieje i parady, ale również miejskie i kościelne imprezy okolicznościowe oraz uroczystości natury państwowej. Tutaj witano też znamienitszych gości, np. wielkich mistrzów i królów, którym władze miasta i mieszkańcy składali przysięgę na wierność. Na przykład 28 V 1454 r. odbyła się ceremonia złożenia przez rycerstwo i mieszczan miast ziemi chełmińskiej z Toruniem na czele, hołdu monarsze polskiemu Kazimierzowi Jagiellończykowi.
W tym samym miejscu odsłonięte 22 III 1904 r. pomnik cesarza Niemiec Wilhelma I (dłuta Ernesta Hertera), zabrany przez wycofujące się oddziały niemieckie w 1919 r. Niebawem, bo już 18 I 1920 r., witano tu uroczyście polskich żołnierzy, a trzy dni później z balkonu ratusza przemawiał gen. Józef Haller, dowódca wojsk przejmujących Toruń z rąk niemieckich.