Kaplica ariańska, obecnie kościół rzymsko - katolicki, zbudowana na planie prostokąta, poprzedzona przedsionkiem, wnętrze jednoprzestrzenne. Świątynia jest usytuowana w zespole dworsko - parkowym, w środkowej części parku, na południe od dworu. Ściany zewnętrzne i wewnętrzne są murowane z cegieł łączonych zaprawą wapienno - piaskową, obustronnie tynkowane. Sklepienie kaplicy to konstrukcja kolebkowa z lunetami, Więźba dachowa; dachówka ceramiczna, podłogi deskowe, białe; okna; kwaterowe, futrynowe; drzwi dwuskrzydłowe, płycinowe, zewnętrzne obite blachą. Elewacja frontowa, północna, symetryczna, jednoosiowa, na wysokim cokole, zwieńczona uskokowym szczytem. Elewację częściowo przysłania jednoosiowy ganek doświetlony po bokach niewielkimi oknami o kwadratowym wykroju. Drzwi wejściowe znajdują się na osi ganku. Elewacja wschodnia i zachodnia dwuosiowa, symetryczna, opilastrowana w narożach, zwieńczona gzymsem. Południowa część elewacji bez podziałów osiowych, zwieńczona gzymsem o takim samym profilu, jak elewacje boczne.
Zespół dworsko – parkowy w Udryczach należał przez 80 lat do Gminy. Przez blisko wiek nie był na bieżąco remontowany i konserwowany. W 1970 roku XVII-wieczna oficyna została wpisana do rejestru zabytków i w 1982 roku dołączono do rejestru zabytków pozostałe obiekty zespołu wraz z parkiem, w sumie objęto ochroną konserwatorską pow. 7,5 ha. Niestety fakt wpisania na listę zabytków nie zmienił niczego w sytuacji zespołu dworskiego w Udryczach. Nadal nie przeprowadzano żadnych poważnych prac remontowych czy konserwatorskich.
Kiedy trafił w prywatne ręce w 2007 roku oficyna wchodząca w skład kompleksu była w stanie ruiny i groziła katastrofą budowlaną. Ten obiekt był w najgorszym stanie. Kaplica ariańska była w dużo lepszej kondycji ze względu na to, że do lat 80-tych XX wieku była użytkowana jako kościół parafialny. Dwór zgodnie z aktem zakupu miał funkcjonować do lipca 2010 roku jako szkoła podstawowa.
Budynek przez lata ogrzewany, jest najmniej zawilgocony, wymaga jednak gruntownego remontu. Również park był zaniedbany - zarośnięte były prawie całkowicie główne aleje oraz zamulone było oczko wodne, cały teren porastały dzikie krzewy i chwasty. Dawny domek ogrodnika – zarządcy, opuszczony od kilku lat przez ostatnich mieszkańców nie nadawał się bez remontu do użytku.

tekst: Krystyna Stańczyk 2011