Instytut Astronomiczny znajduje się we wschodniej części Wrocławia w dzielnicy Sępolno, na skraju Parku Szczytnickiego, w bliskim sąsiedztwie ZOO, Hali Ludowej i Stadionu Olimpijskiego. Aktualny adres Instytutu jest następujący: Instytut Astronomiczny U. Wr., ul. Kopernika 11, 51-622 Wrocław. Część pracowni, sala wykładowa, biblioteka instytutowa oraz gabinety pracowników mieszczą się w trzech budynkach od strony ul. Kopernika. Najwyższy, dwupiętrowy budynek (zdjęcie niżej, po lewej) wieńczy kopuła mieszcząca 203-mm refraktor Clarka-Repsolda. W głębi terenu znajdują się: budynek nowego warsztatu wraz z przyległym pawilonem dydaktycznym, pawilon małego koronografu oraz pawilon instrumentu przejściowego i koła wertykalnego. Na terenie Instytutu, bliżej ulicy Mickiewicza, znajduje się też pawilon wrocławskiego oddziału Centrum Badań Kosmicznych PAN, czyli Zakładu Fizyki Słońca .

KRÓTKA HISTORIA INSTYTUTU

Wrocławskie Obserwatorium Astronomiczne założone zostało w roku 1791 przez Antona Jungnitza. Mieściło się w tzw. Wieży Matematycznej na Gmachu Głównym Uniwersytetu. W latach następnych Obserwatorium kierowali: Ernst Julius Scholtz, Ludwig Bogusławski, odkrywca komety z roku 1835, a następnie Johann Galle, odkrywca Neptuna (1846). Dysponując niewielkimi instrumentami Obserwatorium specjalizowało się w tych latach w astronomii geodezyjnej, meteorologii, obserwacjach komet i meteorów, fotometrii planet i planetoid oraz sporządzaniu map nieba. U progu XX wieku następca Gallego, Julius Franz, przeniósł Obserwatorium na wyspę na Odrze w pobliżu Uniwersytetu instalując tam dwa nowe instrumenty, w tym znajdujący się obecnie w kopule Instytutu 8-calowy refraktor Clarka-Repsolda. Dwaj następni dyrektorzy Obserwatorium, Alexander Wilkens i Erich Schönberg, zbudowali w latach 20-tych i 30-tych XX wieku na nowym terenie w Parku Szczytnickim (obecnie ul. Kopernika 11) najpierw pawilon południkowy, a następnie obecny budynek Instytutu wraz z kopułą mieszczącą refraktor. Erich Schönberg pozostał dyrektorem Obserwatorium aż do roku 1945. Od roku 1928 astronomowie wrocławscy korzystają gościnnie z prywatnego obserwatorium rodziny Wutschihowskich położonego we wsi Białków koło Wińska (ok. 70 km od Wrocławia). W czasie II wojny światowej zbudowana została na tym terenie willa, która wraz z pobliskim pałacem służy astronomom do dnia dzisiejszego.
Po wojnie Obserwatorium kierowane było przez astronomów ze Lwowa. Pierwszym dyrektorem Obserwatorium (1945-1958) został prof. Eugeniusz Rybka. Korzystając z ocalałych instrumentów południkowych zorganizował on obserwacje astrometryczne i fotometryczne, zarówno we Wrocławiu jak i w Białkowie. W roku 1956 Obserwatorium zostało przemianowane na Instytut Astronomiczny, a jego nowym dyrektorem (1958-1971) został dwa lata później prof. Jan Mergentaler. Prof. Mergentaler był prekursorem badań heliofizycznych, które z biegiem lat stały się jedną z dwu głównych dziedzin uprawianych we Wrocławiu. Równocześnie prowadzone były obserwacje astrofizyczne, skupiające się na fotometrii gwiazd zmiennych. Inicjatorem tych badań był prof. Antoni Opolski, dyrektor Instytutu w latach 1971-1978. W latach 70-tych powstała idea budowy Obserwatorium na Wielkiej Sowie, która z braku funduszy została zarzucona. Dwa zakupione do planowanego Obserwatorium instrumenty, 60-cm reflektor Zeissa (1976) i 53-cm koronograf (1980), zostały ulokowane w Białkowie i stanowią obecnie najważniejsze instrumenty obserwacyjne Instytutu.
Po roku 1978 funkcję dyrektora Instytutu Astronomicznego pełnili: prof. Jerzy Jakimiec (1978-1981, 1987-1993), prof. Mikołaj Jerzykiewicz (1981-1984), doc. dr Tadeusz Jarzębowski (1984-1987) i prof. Henryk Cugier (1993-2002). Obecnie dyrektorem Instytutu jest dr hab. prof. U.Wr. Michał Tomczak.
Info ze strony: