starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 2 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › Sudety › Sudety Środkowe › Góry Stołowe › Radkowskie skały |
28 kwietnia 2018 , Historia wykuta w kamieniu.
Skomentuj zdjęcie
Pudelek
 gdzie to jest dokładnie? 2021-05-10 22:47:04 (5 lat temu)
|
|
Na stronie od 2004 sierpień
21 lat 9 miesięcy 9 dni |
Dodane: 29 kwietnia 2018, godz. 17:59:18
Autor zdjęcia: bonczek_hydroforgroup
Rozmiar: 1800px x 1012px
0 pobrań 288 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia bonczek_hydroforgroup
Obiekty widoczne na zdjęciu
Radkowskie skały
więcej zdjęć (6)
Radkowskie Skały – skalne formy w Górach Stołowych, w Sudetach Środkowych, w południowo-zachodniej Polsce. Położone są na południe od Radkowa na wysokości ok. 600-700 m n.p.m., w południowo-wschodniej części Gór Stołowych, na północno-zachodniej krawędzi ich środkowego piętra. Są to formy skalne o bardzo wymyślnych kształtach, wznoszące się niemal pionowymi ścianami. Wraz z filarami skalnymi tworzą ciąg piaskowcowych baszt, filarów, fantazyjnie ukształtowanych skał w postaci okazałego muru skalnego o wysokości dochodzącej do 100 m. Poszczególne skały lub ich grupy porozdzielane są stromymi żlebami, labiryntami, tunelami i głębokimi szczelinami. Na skałach wykute są pamiątkowe napisy Śląskiego Towarzystwa Leśnego z I połowy XX wieku. Radkowskie Skały tworzą skały osadowe wieku górnokredowego. Są to piaskowce ciosowe dolne posadowione na marglach. Radkowskie Skały powstały w wyniku długotrwałego procesu erozyjnego. W kształtowaniu rzeźby ważną rolę odegrała woda poprzez powierzchniową erozję, jak i oddziaływanie pod ziemią – w strefach źródłowych. Denudacja chemiczna i mechaniczna przy udziale wody doprowadziła do rozwoju obecnych form skalnych w odsłoniętej partii piaskowców ciosowych na wierzchowinach północno-wschodniej krawędzi II poziomu zrównania. Podziemne wypłukiwanie zwietrzeliny skalnej w strefach źródłowych na kontakcie przepuszczalnych piaskowców z nieprzepuszczalnymi marglami było przyczyną deformacji i piaskowcowej płyty, zalegającej na marglach, co spowodowało pionowe spękania oraz osiadanie i powstawanie osuwisk blokowych. Zmieniające się warunki klimatyczne w trwającym ok. 70 mln lat okresie wpływały na intensywność rzeźbienia w piaskowcowej płycie labiryntów i niezwykłych form skalnych. Sieć spękań tektonicznych wyznaczała geometrię tych form, a o kształcie decydowało zmienne warstwowanie i różne spoiwo skał. Atrakcją Radkowskich Skał są licznie poprowadzone drogi wspinaczkowe. Do Radkowskich Skał prowadzą liczne ścieżki odchodzące od "Drogi nad urwiskiem", która biegnie powyżej. Natomiast u podnóża Radkowskich Skał prowadzi Szosa Stu Zakrętów z Radkowa do Kudowy-Zdroju przez Karłów. Najlepsze dojście do Skalnych Baszt prowadzi z parkingu przy Szosie Stu Zakrętów. Czas dojścia: ok. 5 min.
Źródło:
Źródło:
Góry Stołowe
więcej zdjęć (29)
Dawniej: Heuscheuergebirge
Góry Stołowe (niem. Heuscheuergebirge, cz. Stolové hory, daw. Hejšovina) – pasmo górskie w łańcuchu Sudetów Środkowych. Wypiętrzone przed 30 milionami lat są jednymi z nielicznych w Europie gór płytowych. Płyty z górnokredowych piaskowców ciosowych ułożone są poziomo – stąd nazwa gór, bo płaskie jak stół. Zachodnia część Gór Stołowych leży na terenie Czech i nosi nazwę Broumovská vrchovina. Północno-zachodni skraj pasma w okolicach Mieroszowa – Gorzeszowa – Krzeszowa – Chełmska – Okrzeszyna nosi nazwę Zaworów. W 1993 na terenie Gór Stołowych utworzono Park Narodowy Gór Stołowych.
Wschodnia część Gór Stołowych wraz ze Szczelińcem Wielkim położona jest w Polsce, w woj. dolnośląskim, w powiecie kłodzkim. Do Polski należy również najbardziej wysunięta na zachód część gór, pasmo Zawory, leżąca w powiatach kamiennogórskim i wałbrzyskim. Środkowa część gór (pasma Broumovské stěny i Adršpašskoteplické skály) należy do Czech, do kraju hradeckiego.
Masywy i ich najwyższe punkty
• Właściwe Góry Stołowe:
• (Szczeliniec Wielki 919 m n.p.m.)
• (Skalniak 915 m n.p.m.)
• (Narożnik 849 m n.p.m.)
• (Kopa Śmierci 830 m n.p.m.)
• Broumowskie Ściany (Bożanowski Szpiczak 783 m n.p.m.)
• Adršpašskoteplické skály (Čáp 785 m n.p.m.)
• Wzniesienie Ostaša (700 m n.p.m.)
• Zawory (Róg 712 m n.p.m.)
Budowa
Góry Stołowe stanowią centralną część niecki śródsudeckiej. Obejmują też niewielkie fragmenty granitoidowej jednostki Kudowy-Olešnic oraz metamorfiku orlicko-kłodzkiego (tu: bystrzycko-orlickiego). Największy obszar w Górach Stołowych zajmują górnokredowe (cenoman, turon, koniak) skały osadowe niecki śródsudeckiej, w północno-zachodniej części leżące prawie poziomo, w północno-wschodniej zapadające lekko ku południowi. Skały te tworzą sześć kompleksów skalnych, są to (od dołu):
• piaskowce ciosowe dolne (cenoman)
• piaskowce glaukonitowe (cenoman)
• margle ilasto-piaszczyste z wkładkami piaskowca ciosowego (turon dolny lub cenoman – turon)
• margle ilaste (turon)
• piaskowce ciosowe górne (turon górny – koniak)
Na linii Polanica-Zdrój – Batorów – Karłów – Ostra Góra (wzdłuż osi głównej gór) biegnie uskok tektoniczny – część płyty po południowej stronie uskoku zrzucona jest o ok. 40 m. U północnych podnóży występują czerwone piaskowce, mułowce i zlepieńce permskie. Po stronie czeskiej oraz w Zaworach na utworach permskich zalegają niezgodnie czerwone piaskowce triasowe. Część południowa zbudowana jest z karbońskiego czerwonego granitu oraz ze starszych skał metamorficznych – łupków łyszczykowych, fyllitów oraz niewielkich wkładek amfibolitów i marmurów (wapieni krystalicznych), gnejsów.
Rozwój rzeźby
Rozwój rzeźby Gór Stołowych rozpoczął się w chwili wycofania się morza górnokredowego. Po wycofaniu się morza nastąpił długotrwały okres spokoju tektonicznego, wskutek czego powstała rozległa powierzchnia zrównania (której fragmenty zachowały się w wierzchowinie Gór Stołowych – na wysokości 850–920 m n.p.m. – Szczeliniec Wielki, Szczeliniec Mały, Skalniak i Narożnik). Pod koniec środkowego oligocenu góry zaczęły się wypiętrzać, powierzchnia zrównania została rozczłonkowana i wyniesiona na różne wysokości. W czasie trwania górnego oligocenu i dolnego miocenu ukształtowała się kolejna powierzchnia zrównania (obecnie na wysokości 500–800 m n.p.m.), po czym w środkowym miocenie nastąpiło kolejne wypiętrzenie, i do środkowego pliocenu wytworzył się trzeci, najniższy poziom zrównań (obecnie na wysokości 400–500 m). Pod koniec środkowego w i górnym pliocenie nastąpiły kolejne ruchy górotwórcze, które ponownie wyniosły obszar Gór Stołowych. W zmiennym klimacie ławice górnego piaskowca ciosowego ulegały intensywnym procesom wietrzenia, powstały bezodpływowe niecki typu bolsonów, przez co powstały formy charakterystyczne dla współczesnych rejonów subtropikalnych i sawannowych – stąd określenie Sawanna Łężycka. W plejstocenie, wskutek ochłodzenia klimatu powstały rumowiska skalne i torfowiska wysokie.
Źródło:
Wschodnia część Gór Stołowych wraz ze Szczelińcem Wielkim położona jest w Polsce, w woj. dolnośląskim, w powiecie kłodzkim. Do Polski należy również najbardziej wysunięta na zachód część gór, pasmo Zawory, leżąca w powiatach kamiennogórskim i wałbrzyskim. Środkowa część gór (pasma Broumovské stěny i Adršpašskoteplické skály) należy do Czech, do kraju hradeckiego.
Masywy i ich najwyższe punkty
• Właściwe Góry Stołowe:
• (Szczeliniec Wielki 919 m n.p.m.)
• (Skalniak 915 m n.p.m.)
• (Narożnik 849 m n.p.m.)
• (Kopa Śmierci 830 m n.p.m.)
• Broumowskie Ściany (Bożanowski Szpiczak 783 m n.p.m.)
• Adršpašskoteplické skály (Čáp 785 m n.p.m.)
• Wzniesienie Ostaša (700 m n.p.m.)
• Zawory (Róg 712 m n.p.m.)
Budowa
Góry Stołowe stanowią centralną część niecki śródsudeckiej. Obejmują też niewielkie fragmenty granitoidowej jednostki Kudowy-Olešnic oraz metamorfiku orlicko-kłodzkiego (tu: bystrzycko-orlickiego). Największy obszar w Górach Stołowych zajmują górnokredowe (cenoman, turon, koniak) skały osadowe niecki śródsudeckiej, w północno-zachodniej części leżące prawie poziomo, w północno-wschodniej zapadające lekko ku południowi. Skały te tworzą sześć kompleksów skalnych, są to (od dołu):
• piaskowce ciosowe dolne (cenoman)
• piaskowce glaukonitowe (cenoman)
• margle ilasto-piaszczyste z wkładkami piaskowca ciosowego (turon dolny lub cenoman – turon)
• margle ilaste (turon)
• piaskowce ciosowe górne (turon górny – koniak)
Na linii Polanica-Zdrój – Batorów – Karłów – Ostra Góra (wzdłuż osi głównej gór) biegnie uskok tektoniczny – część płyty po południowej stronie uskoku zrzucona jest o ok. 40 m. U północnych podnóży występują czerwone piaskowce, mułowce i zlepieńce permskie. Po stronie czeskiej oraz w Zaworach na utworach permskich zalegają niezgodnie czerwone piaskowce triasowe. Część południowa zbudowana jest z karbońskiego czerwonego granitu oraz ze starszych skał metamorficznych – łupków łyszczykowych, fyllitów oraz niewielkich wkładek amfibolitów i marmurów (wapieni krystalicznych), gnejsów.
Rozwój rzeźby
Rozwój rzeźby Gór Stołowych rozpoczął się w chwili wycofania się morza górnokredowego. Po wycofaniu się morza nastąpił długotrwały okres spokoju tektonicznego, wskutek czego powstała rozległa powierzchnia zrównania (której fragmenty zachowały się w wierzchowinie Gór Stołowych – na wysokości 850–920 m n.p.m. – Szczeliniec Wielki, Szczeliniec Mały, Skalniak i Narożnik). Pod koniec środkowego oligocenu góry zaczęły się wypiętrzać, powierzchnia zrównania została rozczłonkowana i wyniesiona na różne wysokości. W czasie trwania górnego oligocenu i dolnego miocenu ukształtowała się kolejna powierzchnia zrównania (obecnie na wysokości 500–800 m n.p.m.), po czym w środkowym miocenie nastąpiło kolejne wypiętrzenie, i do środkowego pliocenu wytworzył się trzeci, najniższy poziom zrównań (obecnie na wysokości 400–500 m). Pod koniec środkowego w i górnym pliocenie nastąpiły kolejne ruchy górotwórcze, które ponownie wyniosły obszar Gór Stołowych. W zmiennym klimacie ławice górnego piaskowca ciosowego ulegały intensywnym procesom wietrzenia, powstały bezodpływowe niecki typu bolsonów, przez co powstały formy charakterystyczne dla współczesnych rejonów subtropikalnych i sawannowych – stąd określenie Sawanna Łężycka. W plejstocenie, wskutek ochłodzenia klimatu powstały rumowiska skalne i torfowiska wysokie.
Źródło: