W 1718 roku w Mikulińcach znajdował się drewniany (dębowy) kościół pw. Św. Jana Chrzciciela.

Ludwika z Mniszchów Potocka, wdowa po hetmanie wielkim koronnym Józefie Potockim, ufundowała nowy murowany kościół w Mikulińcach. W 1761 roku arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski położył kamień węgielny. Kościół został wybudowany na nowym miejscu i konsekrowany pw. Św. Trójcy przez W. H. Sierakowskiego w 1779 roku. Zapewne w latach 70. XVIII w. wykonano rzeźby kamienne zdobiące fasadę kościoła oraz jednolite stylowo snycerskie wyposażenie świątyni.

W 1780 roku Ludwika z Mniszchów Potocka ufundowała przy kościele klasztor ks. Wincentynów (Misjonarzy), którym także powierzono prowadzenie parafii oraz opiekę nad starym kościołem Św. Jana Chrzciciela. W 1785 r. cesarz Józef II swoim dekretem skasował klasztor. Następnie budynek klasztorny został wykorzystany jako dom dla ubogich.

16 czerwca 1799 kościół został uszkodzony przez burzę. W roku 1859 świątynia została uszkodzona przez pożar.

22 ornaty fundacji Ludwiki Potockiej zapewne były wykonane w pracowni w Krasiczynie.

Zdaniem Zbigniewa Hornunga, Marcin Twardowski, znany jako "snycerz mikuliniecki", wykonał rzeźby ołtarzowe w kościele. Także Hornung nazywał rzeźby "nieudolnymi". Jan K. Ostrowski uważa, iż brak materiału porównawczego nie pozwala weryfikować atrybucję Hornunga, choć ta hipoteza jest bardzo prawdopodobną. Także Jan K. Ostrowski twierdzi, że rzeźby ołtarzowe w kościele reprezentują poziom przeciętny.

Po II wojnie światowej opuszczony kościół stopniowo niszczał. Część rzeźb ołtarzowych została przejęta przez Lwowska Galerię Obrazów i umieszczona w magazynach muzealnych w Olesku.

W roku 1989 kościół został przywrócony rzymskim katolikom.

Kościół odrestaurowany wg projektu architekta Zenowija Łagusza po upadku ZSRR, kiedy został zwrócony rzymskokatolickiej Archidiecezji Lwowskiej.



Źródło: