Jest to jedyny zachowany na Kociewiu późnośredniowieczny drewniany kościół. Świątynia p.w. św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza powstała w ciągu XV i XVI stulecia. Niewystarczający na bieżące potrzeby i nie odpowiadający aktualnym gustom kościół był wielokrotnie przebudowywany. W roku 1687 rozbudowano wieżę, w roku 1735 znacznie wydłużono prezbiterium, w latach 1885-89 dokonano zmiany wystroju wnętrza, w roku 1897 zastąpiono leżące na głazach przyciesia podmurówką z czerwonej cegły, a w 1903 wytynkowano od środka ściany kościoła, niszcząc stare polichromie. Pokrywająca obecnie świątynię dachówka zastąpiła w roku 1928 stosowane wcześniej gonty. Ogołocony z wyposażenia i zbezczeszczony przez hitlerowców kościół przeszedł gruntowną renowację poprzedzoną skrupulatnymi badaniami w roku 1960. Szczególnie dotkliwą stratą było zniszczenie przez Niemców w roku 1940 obu zabytkowych dzwonów – gotyckiego z roku około 1300 i renesansowego, gdańskiej roboty, z 1641 roku. Okazale prezentuje się ołtarz główny z początków XVIII wieku z XV-wieczną, mierzącą 80 cm wysokości, figurą Madonny. Pierwotnie w centrum ołtarza znajdował się obraz patronów kościoła ś. ś. Szymona i Judy Tadeusza. Najstarszym zabytkiem jest granitowa kropielnica pamiętająca jeszcze XIV wiek. Warto zwrócić również uwagę na umieszczony w jednym z południowych okien herbowy witrażyk z rakiem, inicjałami T.K. oraz datą 1603.

Na temat szczodrowskiego kościoła zrodziło się wiele legend, co w dużej mierze stanowi dowód na jego wczesne powstanie. Dzięki przekazowi ustnemu część z nich przetrwała do dnia dzisiejszego.

Najstarsza zachowana wzmianka na temat szczodrowskiego kościoła pochodzi dopiero z końca XVI w. W 1583 r. wizytujący parafię ks. Sebastian Liwierski na temat świątyni pisał: „Kościół drewniany potrzebuje pokrycia dachem, pod wezwaniem Szymona i Tadeusza Judy: Poświęcony cmentarz dobrze ogrodzony, ma cztery łany”. Z tej lakonicznej notatki wynika, że dach świątyni wymagał rychłego remontu, co dowodzi, że w tym czasie obiekt ten był już dość starą budowlą.

W średniowieczu jako regułę przyjęto lokowanie miejsc pochówku zmarłych w bezpośrednim sąsiedztwie z kościołem. Tak też było w Szczodrowie. Dziś po starym cmentarzu zachowało się jednynie kilka mogił, ale pamiętajmy, że ziemia okalająca świątynię kryje prochy kilku tysięcy mieszkańców Szczodrowa.

O bardzo starym rodowodzie szczodrowskiego kościoła świadczy jego prostota i zredukowana forma architektoniczna, tak charakterystyczne dla budownictwa okresu od XI – XIV w. Współcześnie w kościele znajduje się kamienna gotycka kropielnica, a do 1939 r. w wieży umieszczony był dzwon, którego znawcy przedmiotu datowali na początek XIV w. Przed 1687 r. od strony północnej do kościoła dobudowano drewnianą zakrystię a ołtarz główny datowany jest na połowę XVIII w.

źródło: W. Brzoskowski, „Dzieje Szczodrowa”, Skarszewy 2005

za: