 | Polska › woj. opolskie › powiat nyski › Pakosławice › Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła |
21 kwietnia 2018 , Kościół murowany z cegły i kamienia, pierwotnie romański, istniał już w 1221 r. Jego fundatorem i pierwszym kuratorem była Kolegiata Otmuchowska. Od poł. XIII w. nadbudowano gotyckie prezbiterium a na przełomie XIV i XV w. powstała nawa, wtórnie przebudowana w XVI/XVII w. Patronami kościoła od 1491 r. są święci apostołowie Piotr i Paweł. Na zdjęciu epitafium proboszcza Mehsego z 1606 r. umieszczone na wschodniej ścianie zakrystii kościoła. Dołem widoczny fragment odkrytego starego muru.
|
Na stronie od 2011 styczeń
15 lat 3 miesiące 20 dni |
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół powstał w 2 ćw. XIII w. Wezwanie św. św. Piotra i Pawła otrzymał w 1491 roku. W czasach nowożytnych do jednonawowego korpusu z absydowo zamkniętym prezbiterium dostawiono wieżę przykrytą hełmem. Nawę zaś, dotąd nakrytą stropem, przesklepiono (w tym celu mury obwodowe nawy zostały wsparte szkarpami). Na pocz. XIX w. przekształcono lub nadbudowano wieżę, a do prezbiterium dostawiono zakrystię. Podczas prac konserwatorskich w latach 1932-1933 wykonany został nowy portal płd. a także polichromie wnętrz i prawdopodobnie stolarka drzwiowa.
Kościół położony jest we wschodniej części wsi, w otoczeniu niewielkiego cmentarza z nagrobkami z pocz. XX w. Ogrodzony kamienno-ceglanym, XVI-w. murem. Późnoromańska budowla jest orientowana, jednonawowa, z węższym prezbiterium zamkniętym półkolistą absydą. Od zachodu do oszkarpowanej nawy przylega klasycystyczna wieża. Wtórne są także kruchta i zakrystia. Nad nawą i prezbiterium dachy dwuspadowe, nad wieżą namiotowy. Świątynia wymurowana jest z cegły z użyciem kamienia polnego (część romańska w tzw. opus emplectum), detale architektoniczne wykonano z granitu. Kamienny portal w zach. ścianie nawy pierwotnie, przed powstaniem wieży był portalem zewnętrznym. Jego forma pozwala datować budowę kościoła na 2 ćw. XIII w.: ostrołukowy, jednouskokowy, z parą kolumienek na postumentach. Talerzowe głowice kolumn ujęte są wałkami i, poniżej, ozdobione ornamentem sznurowym. Negatywowy ślad na archiwolcie to pozostałość po wałku wspartym na głowicach. Elewacje są otynkowane (w zakrystii odsłonięty jest kamienny wątek muru), otwory okienne i drzwiowe zamknięte są łukiem. Nad głównym wejściem w półkoliście zamkniętych niszach znajdują się kamienne figury patronów kościoła (pocz. XIX w.). We wschodniej ścianie zakrystii wmurowane jest kamienne epitafium proboszcza Mechsego, zm. 1606. Wnętrza o współczesnym wystroju nakryte są sklepieniami, w prezbiterium sklepieniem krzyżowo-żebrowym (2 ćw. XIII w.). W zach. części nawy jest drewniany chór muzyczny wsparty na słupach (1 poł. XIX w.). Wyposażenie: ambona, chrzcielnica, kropielnice, pochodzi z pocz. XIX w.
za :