Dwór neoklasycystyczny z końca XIX w., murowany, parterowy z lizenowym ryzalitem oraz wystawką w dachu fasady. Ryzalit zwieńczony trójkątnym tympanonem. Powierzchnia użytkowa 980 m2.
Źródło: Informator turystyczny. Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty. Andrzej Świrko, Marta Świrko.
Parterowy dwór z poddaszem użytkowym, oparty na planie prostokąta, otaczają wysokie drzewa. Kompozycja elewacji frontowej, jak i ogrodowej, oparta została na zasadzie trójpodziału. Oś założenia akcentuje ryzalit piętrowy zwieńczony tympanonem z półkolistym oknem na wysokości poddasza.
Pierwsze piętro podkreślają trzy półkoliście przesklepione okna, a parter - cztery lizeny wspierające architraw. Po bokach ryzalitu ulokowane zostały dwuokienne wystawki. Elewacja od strony ogrodu pozbawiona jest lizen. Narożniki ścian szczytowych zaakcentowano sterczynami w formie kamiennych dzbanów.
Od ogrodu do budynku przylega mocno zniszczony, ziemny taras z kamiennymi murkami. Neoklasycystyczny dwór pochodzi najprawdopodobniej z połowy XIX wieku.
Pałac do XVIII należał do rodziny von Zastrow a ostatnio do von Digosch. W okresie powojennym znajdowała się tutaj siedziba PGR. W tej chwili jest remontowany, a jego właścicielem jest osoba prywatna.
Do dzisiaj, mimo zniszczeń, dwór zachował swój pierwotny wygląd. Od strony północnej, przecina go polna struga – Żegnica. Do siedziby majątku przylega zdziczały XVIII wieczny park krajobrazowy przechodzący w las. Park słynie z okazałych dębów i buków. Opis: