starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 11 głos | średnia głosów: 5.93
 | Polska › Sudety › Sudety Zachodnie › Karkonosze › Schroniska górskie w Karkonoszach › Schronisko "Luční Bouda" (Czechy) |
Lata 1932-1934 , Schronisko Luční Bouda.
Skomentuj zdjęcie
mar
 Może jakiś znawca gór założy obiekt i przypisze.Ja nie wiem gdzie to wsadzić. 2010-08-11 00:24:24 (15 lat temu)
Jeśli przyjęto zasadę że zamieszcza się także zdjęcia miejscowości, które leżą po obu stronach granicy jak np. Görlitz, to schroniska górskie po czeskiej stronie też mogą być 2010-08-11 08:20:32 (15 lat temu)
do † ☻: No ja tu analogii nie widzę. Miejscowość to miejscowość a pasmo górskie to pasmo górskie. Tak czy inaczej porozmawiać na ten temat można. 2010-08-11 09:03:51 (15 lat temu)
Moje zdanie: * Tak - jeśli schronisko leży w masywie góry która sama znajduje się na granicy PL-CZ to przypisujemy do niej jako podobiekt z zaznaczeniem że to są Czechy (Słowacja, Niemcy itp.). * Tak - jeśli schronisko lub jakiś inny obiekt znajduje się na obszarze leżącym na granicy dwóch państw i mieści się w ramach istniejącego już obiektu nie występującego oddzielnie w każdym z nich (np. Karkonoski Park Narodowy, Puszcza Białowieska, inne parki i rezerwaty najwyższej rangi !!! ) * Tak - jeśli obiekt leży na terenie należącym po 1945 r. do Polski lecz obecnie znajdującym się po za jej granicami, co jest spowodowane korektą granic, jak np: miejscowość Tkacze (obecnie pod nazwą Mýtiny stanowi część Harrachova,u nas mogła by występować jako osobna wieś), Krasów (czes. Krasov, niem. Schubertskrosse) itp. Ciekawe co wy na to? :) Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: korekta 2010-08-11 10:58:01 (15 lat temu)
do mar: Jest jeszcze jedno po czeskiej stronie oprócz tego z twojego linku 2010-08-11 12:02:23 (15 lat temu)
do pawulon: No to tym sposobem można wrzucić zdjęcie z Bangladeszu a potem kolejne i powiedzieć, że już jedno jest dlatego wrzucamy resztę :) No ale czekam na kolejne opinie dotyczące tych schronisk czeskich. 2010-08-11 14:30:12 (15 lat temu)
do Neo[EZN]: Zamęt się robi...Jestem przeciw...No ew. Tkacze mogą zostać ;-)... 2010-08-11 15:08:04 (15 lat temu)
Jednak to są Czechy... 2010-08-11 16:05:22 (15 lat temu)
To też Czechy i Festung kazał mi zostawić :)) Ja mogę wyrzucić do kosza. 2010-08-11 16:21:25 (15 lat temu)
Może to początek fotoczechy.... 2010-08-11 16:22:51 (15 lat temu)
do mar: początek fotocesko.cz już jest w Czeskim Cieszynie ; ) 2010-08-11 16:33:29 (15 lat temu)
Dana
+1 głosów:1 Podmiana, znacznik, drobna korekta datowania 2025-05-02 21:13:48 (rok temu)
|
|
Na stronie od 2008 grudzień
17 lat 4 miesiące 30 dni |
Dodane: 10 sierpnia 2010, godz. 23:20:55
Aktualizacja: 2 maja 2025, godz. 21:11:31
Źródło: Aukcje internetowe
Rozmiar: 1543px x 953px
3 pobrania 2202 odsłony 5.93 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia mar
Obiekty widoczne na zdjęciu
Schronisko "Luční Bouda" (Czechy)
więcej zdjęć (96)
Zbudowano: kon. XIXw.
Dawniej: Wiesenbaude
Luční bouda (niem. Wiesenbaude, w wolnym tłumaczeniu Łąkowe Schronisko) – górskie schronisko turystyczne w Czechach, w Sudetach Zachodnich, w Karkonoszach (czes. Krkonoše).
Górskie schronisko położone na obszarze czeskiego Karkonoskiego Parku Narodowego (czes. Krkonošský Národní Park - KRNAP), na wysokości (1410 m n.p.m.) na Białej Łące (czes. Bílá louka) w Czechach, na południowy zachód od Przełęczy pod Śnieżką, w pobliżu granicy państwowej z Polską, gdzie Śląski Grzbiet łączy się z Czeskim Grzbietem.
Schronisko stanowi zespół kilku dużych obiektów murowanych, w którym mieści się luksusowy hotel górski. Jest to największe i jedno z najstarszych schronisk w Karkonoszach. Obecnie mało przytulne schronisko górskie. W budynku swoją placówkę ma także Horská služba.
Pierwszym obiektem jaki powstał w miejscu obecnego schroniska przy starym "solnym szlaku" łączącym stronę czeską z Jelenią Górą była buda pasterska postawiona na początku XVII wieku. W okresie zakładania gospodarstw pasterskich, a szczególnie wojny trzydziestoletniej uciekająca wysoko w góry przed wojskami, rabunkami i chorobami miejscowa ludność oraz uchodźcy protestanccy założyli tu małą osadę składającą się z kilku chat. W późniejszym okresie stare budy pasterskie przyjęły funkcje prymitywnego schroniska dla turystów. Pod koniec XIX wieku powstały pierwsze budynki schroniska. 2 października 1938 r. schronisko spaliły wycofujące się wojska czechosłowackie. W czasie II wojny światowej obiekt odbudowano na potrzeby Wermachtu. Stacjonował w nim oddział komandosów niemieckich, który na Śnieżce i jej zboczach odbywał ćwiczenia przed atakiem na Norwegię. Niemcy szkolili żołnierzy, ponieważ klimat tu panujący i średnia roczna temperatura stwarzają warunki podobne do strefy koła podbiegunowego. W latach 1943-1944 na południowym stoku Śnieżki ustawiono działa artylerii przeciwlotniczej i urządzenia do łączności, gdyż od tej strony spodziewano się nalotów alianckich.
Info za [ Wikipedia]
Górskie schronisko położone na obszarze czeskiego Karkonoskiego Parku Narodowego (czes. Krkonošský Národní Park - KRNAP), na wysokości (1410 m n.p.m.) na Białej Łące (czes. Bílá louka) w Czechach, na południowy zachód od Przełęczy pod Śnieżką, w pobliżu granicy państwowej z Polską, gdzie Śląski Grzbiet łączy się z Czeskim Grzbietem.
Schronisko stanowi zespół kilku dużych obiektów murowanych, w którym mieści się luksusowy hotel górski. Jest to największe i jedno z najstarszych schronisk w Karkonoszach. Obecnie mało przytulne schronisko górskie. W budynku swoją placówkę ma także Horská služba.
Pierwszym obiektem jaki powstał w miejscu obecnego schroniska przy starym "solnym szlaku" łączącym stronę czeską z Jelenią Górą była buda pasterska postawiona na początku XVII wieku. W okresie zakładania gospodarstw pasterskich, a szczególnie wojny trzydziestoletniej uciekająca wysoko w góry przed wojskami, rabunkami i chorobami miejscowa ludność oraz uchodźcy protestanccy założyli tu małą osadę składającą się z kilku chat. W późniejszym okresie stare budy pasterskie przyjęły funkcje prymitywnego schroniska dla turystów. Pod koniec XIX wieku powstały pierwsze budynki schroniska. 2 października 1938 r. schronisko spaliły wycofujące się wojska czechosłowackie. W czasie II wojny światowej obiekt odbudowano na potrzeby Wermachtu. Stacjonował w nim oddział komandosów niemieckich, który na Śnieżce i jej zboczach odbywał ćwiczenia przed atakiem na Norwegię. Niemcy szkolili żołnierzy, ponieważ klimat tu panujący i średnia roczna temperatura stwarzają warunki podobne do strefy koła podbiegunowego. W latach 1943-1944 na południowym stoku Śnieżki ustawiono działa artylerii przeciwlotniczej i urządzenia do łączności, gdyż od tej strony spodziewano się nalotów alianckich.
Info za [ Wikipedia]
Schroniska górskie w Karkonoszach
więcej zdjęć (18)
Karkonosze
więcej zdjęć (203)
Dawniej: Riesengebirge
Karkonosze (łac. Askiburgion; pol. n. tradyc. do 1946 Góry Olbrzymie, również Karkonosze, czes. Krkonoše, czes. gwar. góral. Kerkonoše, śl. Gůry Uolbrzimje, śl.-niem. Riesageberge, niem. Riesengebirge, ang. Giant Mountains) – najwyższe pasmo górskie Sudetów i zarazem Czech rozciągające się na przestrzeni ok. 40 km (od Przełęczy Szklarskiej na zachodzie do Przełęczy Lubawskiej na wschodzie). Szerokość pasma waha się od 8 do 20 km. Karkonosze zajmują powierzchnię ok. 650 km², z czego do Polski należy 185 km² czyli 28,46%. Głównym grzbietem oraz Grzbietem Lasockim przebiega granica polsko-czeska. Najwyższym szczytem jest Śnieżka (1603 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Czech, Sudetów i Śląska. Karkonosze należą do Światowej Sieci Rezerwatów Biosfery UNESCO i są chronione poprzez utworzenie na ich terenie Karkonoskiego Parku Narodowego oraz Krkonošského národní parku.
Karkonosze położone są w Sudetach Zachodnich, stanowiąc ich centralną część. Od północy graniczą z Kotliną Jeleniogórską, od północnego wschodu poprzez Przeł. Kowarską z Rudawami Janowickimi, od wschodu ze wzgórzami Bramy Lubawskiej (Kotliną Kamiennogórską), od południowego wschodu poprzez Przełęcz Lubawską z Górami Kruczymi, od południa z Podgórzem Karkonoskim i od zachodu poprzez Przeł. Szklarską z Górami Izerskimi. W rzeźbie Karkonoszy wyróżnia się dwa grzbiety o przebiegu wschód-zachód oraz grzbiety południowe, tzw. „Rozsochy”. W północnej części leży Pogórze Karkonoskie oddzielone od Grzbietu Śląskiego Karkonoskim Padołem Śródgórskim.
Główny Grzbiet Karkonoszy
Główny Grzbiet Karkonoszy rozciąga się od Przełęczy Szklarskiej do Przełęczy Okraj; dzieli się na Grzbiet Śląski, Grzbiet Czarny i Grzbiet Kowarski. Biegnie nim granica polsko-czeska.
Czeski Grzbiet
Na południe od niego rozciąga się równoległy, nieco krótszy Czeski Grzbiet, przecięty w połowie długości przełomową doliną Łaby.
Grzbiety południowe
Poprzecznie do Głównego i Czeskiego Grzbietu biegną grzbiety południowe, zwane po czesku Krkonošské rozsochy. Są to, od zachodu: Vilémovská hornatina, Vlčí hřbet, Žalský hřbet i Černohorská hornatina, odchodzące na południe od Czeskiego Grzbietu. Od Śnieżki (Czarny Grzbiet) odchodzi grzbiet zwany Růžohorská hornatina, oddzielony od Czeskiego Grzbietu i Černohorske hornatiny doliną Úpy. Od Kowarskiego Grzbietu w kierunku południowym odchodzi Lasocki Grzbiet, którym również biegnie granica polsko-czeska oraz leżące na jego przedłużeniu ku południowi Rýchory. Wszystkie grzbiety o południkowym przebiegu, poza granicznym Lasockim, leżą całkowicie w Czechach.
Karkonoski Padół Śródgórski
Na północ od Śląskiego Grzbietu znajduje się Karkonoski Padół Śródgórski – głębokie obniżenie oddzielające go od Pogórza Karkonoskiego.
Pogórze Karkonoskie
Pogórze Karkonoskie leży pomiędzy Karkonoskim Padołem Śródgórskim na południu i Kotliną Jeleniogórską na północy. Składa się z wielu masywów poprzecinanych przełomowymi dolinami potoków.
Skałki
Charakterystycznym elementem karkonoskiego krajobrazu są malownicze formy skalne, zwane tu skałkami. Łącznie można wyróżnić co najmniej 150 grup skalnych i pojedynczych skałek, różnej wielkości, kształtu i wysokości sięgającej do 25 m (np. Pielgrzymy). Z racji fantastycznych kształtów i związanych z nimi legend, skałki przybrały osobliwe nazwy: Owcze Skały, Ptasie Gniazda, Końskie Łby, Twarożnik, Kukułcze Skały, Borówczane Skały, Paciorki, Bażynowe Skały, Słonecznik, Kotki, Szwedzkie Skały i in.
Kotły polodowcowe
Ochłodzenie w plejstocenie z jednoczesnym obniżeniem granicy wiecznego śniegu do wysokości 1000–1200 m n.p.m. spowodowały powstanie w Karkonoszach lokalnego zlodowacenia górskiego. W jego następstwie na północnym stoku Karkonoszy powstało 6 kotłów lodowcowych. Poczynając od zachodu są to: 2 bliźniacze Śnieżne Kotły (Mały i Wielki), Czarny Kocioł Jagniątkowski, Kocioł Wielkiego Stawu, Kocioł Małego Stawu i Kocioł Łomniczki. Po południowej stronie występują: Labský důl, Kotelní jámy, Úpská Jáma, Studniční jámy, Modrý důl i Zelený důl.
Nisze niwalne
Ponadto, na północnym stoku Karkonoszy, występują nisze niwalne (ich rozwój w plejstocenie determinowały płaty firnu i śniegu). Największymi, co do rozmiarów, są nisze pod Szrenicki Kocioł, Łabski Kocioł, kocioł pod Śmielcem, kocioł pod Tępym Szczytem, Kocioł Smogorni i nisza Biały Jar.
Źródło:
Karkonosze położone są w Sudetach Zachodnich, stanowiąc ich centralną część. Od północy graniczą z Kotliną Jeleniogórską, od północnego wschodu poprzez Przeł. Kowarską z Rudawami Janowickimi, od wschodu ze wzgórzami Bramy Lubawskiej (Kotliną Kamiennogórską), od południowego wschodu poprzez Przełęcz Lubawską z Górami Kruczymi, od południa z Podgórzem Karkonoskim i od zachodu poprzez Przeł. Szklarską z Górami Izerskimi. W rzeźbie Karkonoszy wyróżnia się dwa grzbiety o przebiegu wschód-zachód oraz grzbiety południowe, tzw. „Rozsochy”. W północnej części leży Pogórze Karkonoskie oddzielone od Grzbietu Śląskiego Karkonoskim Padołem Śródgórskim.
Główny Grzbiet Karkonoszy
Główny Grzbiet Karkonoszy rozciąga się od Przełęczy Szklarskiej do Przełęczy Okraj; dzieli się na Grzbiet Śląski, Grzbiet Czarny i Grzbiet Kowarski. Biegnie nim granica polsko-czeska.
Czeski Grzbiet
Na południe od niego rozciąga się równoległy, nieco krótszy Czeski Grzbiet, przecięty w połowie długości przełomową doliną Łaby.
Grzbiety południowe
Poprzecznie do Głównego i Czeskiego Grzbietu biegną grzbiety południowe, zwane po czesku Krkonošské rozsochy. Są to, od zachodu: Vilémovská hornatina, Vlčí hřbet, Žalský hřbet i Černohorská hornatina, odchodzące na południe od Czeskiego Grzbietu. Od Śnieżki (Czarny Grzbiet) odchodzi grzbiet zwany Růžohorská hornatina, oddzielony od Czeskiego Grzbietu i Černohorske hornatiny doliną Úpy. Od Kowarskiego Grzbietu w kierunku południowym odchodzi Lasocki Grzbiet, którym również biegnie granica polsko-czeska oraz leżące na jego przedłużeniu ku południowi Rýchory. Wszystkie grzbiety o południkowym przebiegu, poza granicznym Lasockim, leżą całkowicie w Czechach.
Karkonoski Padół Śródgórski
Na północ od Śląskiego Grzbietu znajduje się Karkonoski Padół Śródgórski – głębokie obniżenie oddzielające go od Pogórza Karkonoskiego.
Pogórze Karkonoskie
Pogórze Karkonoskie leży pomiędzy Karkonoskim Padołem Śródgórskim na południu i Kotliną Jeleniogórską na północy. Składa się z wielu masywów poprzecinanych przełomowymi dolinami potoków.
Skałki
Charakterystycznym elementem karkonoskiego krajobrazu są malownicze formy skalne, zwane tu skałkami. Łącznie można wyróżnić co najmniej 150 grup skalnych i pojedynczych skałek, różnej wielkości, kształtu i wysokości sięgającej do 25 m (np. Pielgrzymy). Z racji fantastycznych kształtów i związanych z nimi legend, skałki przybrały osobliwe nazwy: Owcze Skały, Ptasie Gniazda, Końskie Łby, Twarożnik, Kukułcze Skały, Borówczane Skały, Paciorki, Bażynowe Skały, Słonecznik, Kotki, Szwedzkie Skały i in.
Kotły polodowcowe
Ochłodzenie w plejstocenie z jednoczesnym obniżeniem granicy wiecznego śniegu do wysokości 1000–1200 m n.p.m. spowodowały powstanie w Karkonoszach lokalnego zlodowacenia górskiego. W jego następstwie na północnym stoku Karkonoszy powstało 6 kotłów lodowcowych. Poczynając od zachodu są to: 2 bliźniacze Śnieżne Kotły (Mały i Wielki), Czarny Kocioł Jagniątkowski, Kocioł Wielkiego Stawu, Kocioł Małego Stawu i Kocioł Łomniczki. Po południowej stronie występują: Labský důl, Kotelní jámy, Úpská Jáma, Studniční jámy, Modrý důl i Zelený důl.
Nisze niwalne
Ponadto, na północnym stoku Karkonoszy, występują nisze niwalne (ich rozwój w plejstocenie determinowały płaty firnu i śniegu). Największymi, co do rozmiarów, są nisze pod Szrenicki Kocioł, Łabski Kocioł, kocioł pod Śmielcem, kocioł pod Tępym Szczytem, Kocioł Smogorni i nisza Biały Jar.
Źródło: