Jest jedną z najstarszych ulic w mieście, bowiem wytyczono ją już w 1823. Ponieważ stanowiła drogę dojazdową do ówczesnej puszczy łódzkiej (której reliktem jest dziś park 3 maja), skąd pozyskiwano drewno, nazwano ją Przechodem, a od 1826 Przejazdem. Drogą powrotną do miasta była wówczas ul. Nawrot. W latach 1915-1918 posiadała niemiecką nazwę Meisterhausstrasse. Po odzyskaniu niepodległości do czasów okupacji znów jako Przejazd. Podczas II wojny światowej od 1940 ponownie nazywana Meisterhausstrasse. Od 1945 do 1947 jako ul. Ignacego Daszyńskiego. Następnie do 1954 z pamiętającą początki Łodzi przemysłowej nazwą Przejazd. W 1954 przemianowana na ul. Juliana Tuwima, która to zachowała się do dziś.

Ulica Jana Kilińskiego w Łodzi ma około 6 kilometrów długości, biegnie południkowo od skrzyżowania ul. Północnej z ul. Franciszkańską (Stare Miasto) do ul. Śląskiej (Chojny).
Przed 1925 rokiem ulica nosiła nazwę Widzewska. Następnie patronem ulicy stał się płk. Jan Kiliński. Ulica Jana Kilińskiego zyskała na prestiżu w drugiej połowie XIX stulecia. Przy niej kończył bieg pociąg z Koluszek (od 1865 r.), który przywoził bawełnę, a wywoził tkaniny na teren imperium Rosyjskiego. W pobliżu stanęła cerkiew św. Aleksandra Newskiego. Przy ul. Tuwima wzniesiono gmach Poczty Głównej (1903 rok), a przy ul. Narutowicza ekskluzywny wówczas hotel Polonia. Naprzeciw dworca kolejowego powstał w okresie międzywojennym Dom Pomnik Józefa Piłsudskiego (dziś Łódzki Dom Kultury). W czasie II wojny światowej zmieniono nazwę ulicy na Buschlinie. Po wyzwoleniu Łodzi powrócono do dzisiejszej nazwy ulicy.

Wikipedia