Anna Jadwiga była drugą żoną Jana Chrystiana, księcia brzeskiego z dynastii Piastów. Ślub zawarli 13 września 1626 roku w Brzegu, w dwa i pół roku po śmierci jego pierwszej żony Doroty Sybilli.
Piętnastoletnia wówczas Anna Jadwiga, młodsza od męża o dwadzieścia lat, nie pochodziła ze stanu książęcego, dlatego ich związek miał charakter morganatyczny. Układ sukcesyjny z 24 czerwca 1626 roku wyłączył potomstwo z tego związku z dziedziczenia w księstwie legnicko-brzeskim. Półtora roku później, 7 grudnia 1627 roku, cesarz Ferdynand II wydał dyplom, w którym podniósł Annę Jadwigę do godności baronowej, zaś po dwóch miesiącach, 18 lutego 1628 roku, podobny akt cesarz wystawił w Ratyzbonie dla najstarszego syna Jana Chrystiana i Anny Jadwigi, Augusta.
Zgodę na osiedlenie się w Polsce Jan Chrystian otrzymał od króla Władysława IV Wazy. W dniu 20 października 1633 roku przybył do Torunia, gdzie zamieszkał w wynajętym domu. Tam otrzymał w zastaw od elektora brandenburskiego Jerzego Wilhelma dobra ostródzkie w Prusach Książęcych, jako zadośćuczynienie za niewypłacony posag (8739 talarów z 33 tysięcy obiecanych w intercyzie) po zmarłej w 1625 roku jego pierwszej żonie, Dorocie Sybilli z dynastii Hohenzollernów (miał z nią trzynaścioro dzieci). 4 października 1636 roku, uzyskawszy zgodę elektora na bezpośrednią nimi administrację, przybył wraz z rodziną do Ostródy.
Anna Jadwiga zmarła 16 lipca 1639 roku. Jak pisze w Dziejach Ostródy Johannes Müller, jej nagrobek w dzisiejszym kościele p.w. św. Dominka Savio był szczególnie eksponowany. Wyposażony w drzwi, wykonany został z obramowanego drewnem czarnego marmuru. Poniżej widniał herb odlany z mosiądzu, ostro zakończona stara niemiecka tarcza, podzielona trzema belkami, z tego pierwsza złota, druga czerwona, trzecia czarna. Przy tym jako oprawa i na hełmie – orzeł o rozpostartych skrzydłach.
Inskrypcja na nagrobku brzmiała: W imię Boże! Szlachetna, oświecona baronowa, Pani Hedwig, pochodziła ze starej, liczącej niejedno stulecie, na Śląsku przesławnej, obsypanej honorami bogatej rodziny von Sitach. Była ona niezrównaną bohaterką, bogobojną, kochającą swego męża, dzieci i wszelkich bliskich, pełna szacunku wobec wysoko postawionych, pełna dobroci dla maluczkich, pełna uprzejmości i godności wobec sobie równych. Była wierną małżonką oświeconego, czcigodnego księcia Śląska, Legnicy i Brzegu, pana Jana Chrystiana przez lat dwanaście i dziesięć miesięcy. Była płodną i szczęśliwą matką. Urodziła siedmioro dzieci, czterech chłopców i trzy dziewczynki, po dwoje z każdej płci przeżyło swoją matkę. Dawała wspaniałe dowody wiary, czyniła dobro, czym zasłużyła na błogosławieństwo, była zawsze pełna słów pociechy i nadziei, i wszelkich cnót chrześcijańskich. Przeżyła w wielkiej czci lat 28 i 6 miesięcy. Po tym, jak w swojej ojczyźnie zaznała tej ojczyzny nieszczęścia, wygnana wojną i zarazą, z dala od swej ojczyzny walczyła długo z chorobą, powierzyła Niebu swoją nieśmiertelną duszę chętnie, z radością i w pokoju 16 lipca 1639 roku. Jej ziemskie szczątki poleciła pochować na wieczny spoczynek 5 października tego samego roku w Ostródzie w Prusach.
Książę Jan Chrystian przeżył swoją drugą małżonkę zaledwie o pół roku. Zmarł w Ostródzie na zapalenie płuc 25 grudnia 1639 roku. Cztery miesiące później jego zwłoki przewieziono do Brzegu, ale pochowano je dopiero prawie rok po śmierci, 12 grudnia 1640 roku, w kościele zamkowym p.w. św. Jadwigi, obok pierwszej żony, Doroty Sybilli.
W 1945 roku ostródzki kościół został zdemolowany i spalony przez żołnierzy Armii Czerwonej. Rozbito również i zbezczeszczono nagrobek Anny Jadwigi.
