Pierwszym poświadczonym właścicielem wzmiankowanej już w drugiej dekadzie XIII stulecia wsi była rodzina Lange, która trzymała ją w posiadaniu na przełomie XIV i XV wieku. W późniejszym okresie miejscowość należała do rodu Raus-Sendorf (1421) oraz do rady miejskiej Lwówka, skąd w 1500 wykupił ją Siegmund von Zedlitz. On też w pierwszym kwartale XVI stulecia wzniósł na miejscu wcześniejszych umocnień regularny, nizinny zamek. Budowla zamieszkiwana była do połowy XVIII wieku; zniszczona podczas wojny trzydziestoletniej i ostatecznie opuszczona sto lat później, szybko popadła w ruinę.


ARCHITEKTURA
Wzniesiony z kamiennych ciosów zamek usytuowano na niewielkim kwadratowym nasypie o boku 40 metrów, a jego zarys oparto na planie niewielkiego czworoboku o wymiarach 24x27 metrów. W skład założenia wchodziły trzy skrzydła mieszkalne, przypuszczalnie dwukondygnacyjne, oraz zamknięty pojedynczym murem dziedziniec z bramą od strony południowo-zachodniej. Całość zabudowy otoczono ziemnym wałem i podwójną fosą, przy czym fosa zewnętrzna wypełniona była błotem, co dało budowli przydomek zamku błotnego.

STAN OBECNY
Do czasów współczesnych przetrwały znaczne partie murów obwodowych do wysokości drugiej kondygnacji oraz dobrze czytelne obydwie fosy. Latem obiekt jest silnie porośnięty zielenią, skutecznie ograniczającą dostęp do jego wnętrza; do bliższych oględzin zniechęca również błotnista, grząska fosa i wszędobylskie komary. Sam obiekt z pewnej odległości wygląda niepozornie - regularnie ukształtowany i zbudowany z rzadko spotykanych na ziemiach polskich kamiennych ciosów sprawia wrażenie całkiem współczesnej,
nieukończonej inwestycji z suporexu.

za :