Dom przy Alei Jana Kasprowicza 103 (przed wojną Corsoallee 103), znajduje się naprzeciw wlotu ul. Krasickiego. Powstał na przełomie lat 1929/1930.
Willa należała do rodziny o nazwisku Neumann. W opracowaniach książkowych dom nosi nazwę "dawna willa Paula Neumanna". Istotnie w domu tym zamieszkiwali Paul i Elisabeth Neumann.
Elisabeth Neumann, z domu Schareck, urodziła się 30 września 1902 r. w Raciborzu. Ślub z Paulem Neumannem wzięła 19 kwietnia 1927 roku, również w Raciborzu. Do domu przy Corsoallee 103 we Wrocławiu wprowadzili się w roku 1930, krótko po wejściu Karłowic w skład Wrocławia.
Paul Neumann urodził się 7 czerwca 1895 r. w Nysie. Odbył studia medyczne w Monachium. Praktykował jako lekarz we Wrocławiu aż do 1 września 1939 r. - w budynku przy Corsoallee 103. Parter domu funkcjonował jako przychodnia. Z tego względu pokoje na parterze przeznaczono na gabinet, poczekalnię i pomieszczenia potrzebne do badań oraz czynności z tym związanych. Na piętrze znajdował się pokój gościnny, salon i sypialnia. Na drugim piętrze znajdował się strych.
31 maja 1939 r. Państwu Neumann urodził się syn Harald-Humbert. 1 września 1939 roku Paul Neumann został wcielony do Wermachtu i sprawował funkcję głównego lekarza w sztabie w Poznaniu (Oberstabsarzt). Pod koniec wojny, w styczniu roku 1945 rodzina Neumann wraz synem uciekła przez Zgorzelec do wschodnich Niemiec. Osiedlili się w Seelze k/Hannoweru. Tam Paul Neumann kontynuował zawód lekarza. Elisabeth Neumann zmarła 22 stycznia 1985 w Seelze. Tam również 19 marca 1998 roku zmarł Paul Neumann.
Jeśli chodzi o architekturę domu, willa Paula Neumanna wyróżnia się na tle tradycyjnych willi wzniesionych na Karłowicach w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku. Jest to willa w pełni modernistyczna - jeden z niewielu tego typu domów, zbudowanych na Karłowicach i zachowany do dziś. Architektem domu oraz terenu wokół domu był wrocławski modernista Albrecht Jaeger. Nowoczesność rozwiązania przejawia się nie tylko w asymetrycznej kompozycji i nakryciu domu płaskim dachem, lecz także w zupełnym braku detalu architektonicznego, którego funkcję przejęły okna o zróżnicowanym kształcie, ostro wycięte w murze i wielkością dostosowane do funkcji pomieszczeń. Domu został zbudowany na planie kwadratu, jednakże bryłę domu tworzą dwie niezależne zróżnicowane pod względem wysokości i kompozycji stereometryczne kostki: niższa, prostopadłościenna, i wyższa, z wydatnym półokrągłym ryzalitem od ulicy. Istotne uzupełnienie architektury stanowi częściowo zachowany drzewostan: topole i wierzby.
Od lipca 2004 roku w budynku zamieszkali zakonnicy Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi (SSCC).

Info za