Kościół zbudowany został przed rokiem 1782 z łamanego kamienia wapiennego na wzgórzu Laskowiec, w miejscu starej drewnianej kaplicy, gdzie - jak głosi podanie - położona była też ówczesna osada Żarki. Obiekt wzmiankowany był w 1595, 1748 i 1763 roku, jako przydrożna drewniana kaplica, przy ważnym trakcie handlowym prowadzącym z Krakowa do Częstochowy. Od połowy XIX wieku kościół był już w ruinie.
Ten niewielki, orientowany, jednonawowy obiekt był otynkowany wewnątrz. Posiadał pokaźne, wieloboczne zamknięte prezbiterium (osiemnastowieczne odbicie gotyku), trzy ołtarze, dwa wejścia: główne od zachodu, zamknięte półkoliście, drugie od północy z łukiem koszowym, trzy, cztery okna. Nawę prawdopodobnie przykrywał dwuspadowy, a prezbiterium wielospadowy, niższy dach, kryty gontem. Przy kościele znajdował się cmentarz grzebalny.
W latach 1982-1983, dzięki członkom Towarzystwa Przyjaciół Żarek, kościół został odgruzowany. Przeprowadzono badania archeologiczne, w wyniku których odkryto pochówki datowane na drugą połowę XV wieku. W 1989 roku dokończono prace, wypełniając ubytki murów i zabezpieczając ich koronę.
Pochodzenie kościoła wiąże się być może z wcześniejszym kultowym przeznaczeniem tego wzgórza, a później z miejscem grzebalnym. Ludowe podanie mówi też, że świątynię ufundował bogaty rycerz jako wotum za szczęśliwy powrót z wyprawy wojennej.
Tekst opracowali uczniowie z Zespołu Szkół w Żarkach pod kierunkiem mgr Beaty Placek i red. Wojciecha Mszycy.

Przepisane z tablicy informacyjnej ustawionej przy kościele.