Na początku XX w. las łagiewnicki był własnością prywatną. Grunty, które zajmował, podzielone były na dwie części - wschodnia większa część należała do Folwarku Łagiewniki lit. A będącego własnością łódzkich przemysłowców Ernsta Leonhardta i Zygmunta Richtera, a zachodnia część do Folwarku Łagiewniki lit. B, którego właścicielem był Ludwik Heinzel, syn Juliusza. Granica pomiędzy tymi majątkami na południe od rzeczki Łagiewniczanki przebiegała mniej więcej wzdłuż obecnej ulicy Wycieczkowej.
Na przełomie XIX i XX w. popularna stała się koncepcja budowy miast-ogrodów, czyli osiedli urządzanych na zalesionych terenach polożonych w pobliżu większych miast. Zgodnie z tą koncepcją na zlecenie właścicieli wschodniej części lasu łagiewnickiego architekt Herman Jansen wykonał w 1913 r. plan takiego osiedla. Osiedle zaprojektowane zostało na terenie położonym na południe od rzeczki Łagiewniczanki i obejmującym fragment lasu o powierzchni ok. 420 ha. Z powodu wybuchu I wojny światowej do realizacji tego planu nie doszło.
Po wojnie władze miejskie Łodzi w związku z planami rozszerzenia obszaru miasta podjęły starania w celu wykupu majątków ziemskich położonych w pobliżu. W ramach tych działań w 1927 r. miasto zakupiło od spadkobierców Leonhardta i Richtera w 9/10 części prawo własności do gruntów Folwarku Łagiewniki lit. A z zamiarem usytuowania tam w przyszłości osiedla oraz szpitala i sanatarium chorób płucnych. Władze miejskie przejęły również zobowiązanie do spłaty 90 % starych długów obciążających hipotekę. W zamian za wykreślenie z hipoteki zabezpieczenia spłaty pozostałych 10 % długów, których wierzycielem był Wiliam Grosman, przekazano mu prawo własności do ok. 68 ha lasu. Teren ten położony był w południowo-zachodniej części majątku miejskiego. Na podstawie zawartego porozumienia Grosman miał dokonać parcelacji terenu pod zabudowę na określonych warunkach, a wytyczone ulice przekazać do użytku publicznego. Rok później po uzyskaniu zezwolenia Grosman przystąpił do wytyczania ulic i działek w swojej części lasu.
W tym samym czasie prowadzone były prace przygotowawcze do budowy osiedla w części należącej do miasta, gdzie od dawna pośród lasu u zbiegu dróg ze wsi Rogi i wsi Moskule Stare do Łagiewnik Starych, w pobliżu obecnego szpitala Centrum Leczenia Chorób Płuc dla Dzieci przy ul. Wycieczkowej, istniały zabudowania niewielkiej Kolonii Łagiewniki. W 1929 r. uznano, że jednak plan Jansena zakłada zbyt duże powierzchnie parceli i ogłoszono konkurs na nowy projekt osiedla. Wybrany projekt, który stał się podstawą do przyszłej parcelacji, przewidywał luźną zabudowę mieszkalną na działkach o powierzchni minimum 1500 m kw. oraz lokalizację niezbędnych budynków użyteczności publicznej. Docelowo osiedle miało być przeznaczone dla ok. 20 tysięcy mieszkańców. W 1930 r. po uzyskaniu zgody na wyłączenie spod ochrony leśnej podjęto decyzję o przystąpieniu do parcelacji północno-zachodniej części majątku o powierzchni ok. 180 ha. W 1932 r. Rada Miasta przyjęła ostateczny projekt parcelacji wraz ze statutem “Miasta-Lasu-Łagiewniki” określającym zasady zabudowy osiedla. W latach 1932-35 wytyczono większość projektowanych ulic, które posiadały nawierzchnię żwirową, w tym szeroką na 40 m arterię główną biegnącą łukiem od szpitala przy ul. Wycieczkowej w kierunku wschodnim, a dalej w kierunku południowym. W 1935 r. oddano też do użytku szosę łączącą Łódź z Łagiewnikami zapewniającą dojazd do projektowanego osiedla, czyli obecną ul. Wycieczkową.
Fragment niemieckiej mapy topograficznej sporządzonej na bazie mapy WIG aktualizowanej w latach 1935-36 ze współczesnymi naniesieniami w kolorach przedstawiający teren planowanego osiedla Miasto-Las-Łagiewniki.
Zieloną grubą linią punktową zaznaczono granice gruntów Folwarku Łagiewniki lit. A, a linią przerywaną fragment przekazany Grosmanowi. Na bladozielono zaznaczono teren osiedla według projektu z 1913 r. Brązowe linie wyznaczają przebieg ulicy Wycieczkowej oraz tych ulic osiedla, które zostały wytyczone zanim doszło do przerwania realizacji przedsięwzięcia. Ponadto szarymi liniami zaznaczono przebieg dróg wcześniej istniejących.
Jednak zainteresowanie zakupem działek, pomimo złagodzenia zasad regulowania należności z tego tytułu, było niewielkie. Wobec tego w 1937 r. zdecydowano o zaprzestaniu parcelacji. Również w części lasu należącej do Grosmana parcelacja nie przyniosła oczekiwanego rezultatu. Za główny powód tego można uznać wpływ panującego wtedy kryzysu gospodarczego, ale również lokalizację osiedla z dala od ułatwiającej dojazd linii kolejowej lub choćby linii tramwaju podmiejskiego i jednocześnie sąsiedztwo położonego nieco bliżej Łodzi Arturówka, gdzie trwała już rozpoczęta trochę wcześniej realizacja podobnego przedsięwzięcia. Po II wojnie światowej pomimo włączenia w 1946 r. lasu łagiewnickiego do Łodzi nie powrócono do projektu wybudowania na tym terenie osiedla, a obszar wcześniej na to przeznaczony ponownie objęto gospodarką leśną. Obecnie jedynym śladem po dawnych planach są zarastające z upływem lat ulice, których przebieg dzisiaj z trudnością da się jeszcze rozpoznać na zdjęciach lotniczych.
Autor: Błażej Dziurzyński /blaggio./, 2017, wszelkie prawa zastrzeżone
