Na miejscu dzisiejszego szpitala i kościoła mieścił się w XIII w. tzw. szpital miejski, czyli przytułek dla starców i chorych pozbawionych opieki. Pieczę nad tym przytułkiem objęli krzyżowcy z czerwoną gwiazdą.
Z łaski księcia śląskiego Henryka IV otrzymali oni ziemię w Ziębicach i założyli tutaj komandorię, czyli placówkę zakonną, pw. świętych Piotra i Pawła. Ten sam książę wybudował dla nich około 1282 r. kościółek przy przytułku. Został on oddany w opiekę tym samym patronom.
Z dokumentów wynika, że po okresie rozwoju, w czasie reformacji zakon musiał opuścić Ziębice i sprzedał swoje posiadłości. Dopiero w XVIII w. zakonnicy wykupili te posiadłość i kościółek szpitalny, niestety, prawie zupełnie zrujnowany. Budynek szpitalny odnowiono i w 1729 r. zbudowano nowy kościół z piękną barokową wieżą. Poświęcono go w 1730 r. dawnym patronom domu zakonnego świętym Piotrowi i Pawłowi.
W 1810 r. cała posiadłość wraz z kościołem uległa sekularyzacji i przeszła na własność państwa. Kilka lat później jeden z mieszkańców Ziębic kupił budynki i grunta dawnej komandorii i zamienił je na gospodę. Po odkryciu źródła mineralnego dawna komandoria stała się domem kuracyjnym. W tym czasie kościoła używano ( pozbawiając go ozdób, ołtarzy, a nawet płyt kamiennych z posadzki ) jako magazynu siana dla koni garnizonu ziębickiego.
Posiadłości Rycerzy od Gwiazdy w 1864 r. zakupione zostały dla Konwentu Elżbietanek wrocławskich. Odnowiły one kościół i wieżę oraz umieściły otaczany kultem pomnik św. Jan Nepomucena. Jest to figura w stylu barokowym wykonana z piaskowca. Po 55 latach opuszczenia odprawiono znów mszę św. W tym pięknym i zacisznym kościółku.
Od 1948 r. kościół należy do księży Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej. Przydzielono im także budynek na Niższe Seminarium Duchowne. W ciągu kilku lat przeszło przez nie kilkuset małoseminarzystów, z których większość została później kapłanami Towarzystwa Chrystusowego.
Niestety, w 1952 r. władze państwowe zlikwidowały Niższe Seminarium, przeznaczając jego budynek na szpital. Pozostawiono tylko stara część klasztoru, gdzie jeszcze przez kilka lat mieścił się nowicjat i pierwsze dwa lata studiów filozofii dla kleryków Wyższego Seminarium Duchownego. W latach 80 XX w. w tej części klasztoru mieścił się także postulat dla kandydatek Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Chrystusa Króla dla Polonii Zagranicznej.
Obecnie pomieszczenia klasztorne zajęte są przez księży i braci zakonnych, udzielających się w posłudze duszpasterskiej przy parafii świętych Piotra i Pawła, która została erygowana przez wydzielenie z parafii św. Jerzego w Ziębicach w 1972 r. i oddana w posługę księżom chrystusowcom.
tekst za : http://www.ziebice.pl/asp/_drukuj.asp?typ=14&menu=27&strona=1
do blaggio.: Nie ma tu słowa o dziejach skrzydła szpitalnego od czasów ostatniej wojny. Przez lata mieścił się tam szpital rejonowy, po transformacji przekształcono go w ośrodek opiekuńczy NFZ, który nie przetrwał próby czasu. Od jakiegoś czasu działa prywatna placówka opiekuńczo - lecznicza.
