Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 4 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. zachodniopomorskie › Szczecin › Osiedle Bukowe-Klęskowo › ul. Mączna › Młyn Środkowy |
Lata 1910-1915 , Sanatorium "Bismarckhöhe" na zboczu Śmiłowskiej Górki, widziane od strony wschodniej, znad stawu przy Młynie Środkowym. Obiekt powstał w 1902 roku z inicjatywy dra Lindtnera. Na zdjęciu widać dwa pawilony: zimowy, w którym mieściła się oszklona sala jadalna ( ) i letni, gdzie mieszkali kuracjusze. Oba budynki nieco później połączone zostały korytarzem.Do dziś zachowaly się jedynie porośnięte mchem fragmenty ruin i fundamentów.
Skomentuj zdjęcie
Komentarz został usunięty przez użytkownika 2018-07-16 18:11:48 (7 lat temu)
|
|
Na stronie od 2015 październik
10 lat 7 miesięcy 7 dni |
15 pobrań 2281 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Dana
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
młyny
|
Młyn Środkowy
więcej zdjęć (18)
Dawniej: Mittelmühle, MM
Prawobrzeze.eu, Fitek (nieco edytowane):
Młyn Środkowy (niem. Mittelmühle) w Klęskowo (Hökendorf) na przedłużeniu ulicy Mącznej (niem. Mühlenstraße) ufundowany w drugiej połowie XVI wieku przez księcia pomorskiego Jana Fryderyka. Podczas wojny trzydziestoletniej (1618-48) stanowił własność szwedzką i w odróżnieniu od Młynu Prochowego (Pulvermühle), położonego wyżej, nie był użytkowany. Wymieniony w ugodzie granicznej z 1653 roku. Po 1678 roku stanowił własność domeny kołbackiej, a od 1695 roku przejął go Johann Heinrich Blaurock i po odbudowie wydzierżawił. Dzięki temu mieszkańcy Hökendorf i okolic korzystali z niego przez kolejne 100 lat.
Pod koniec XIX wieku przekształcono w restaurację przez dwóch braci Strauß, nowych właścicieli Mittelmühle. W dawnym budynku młyna zbożowego powstał lokal z ogrodem i parkiem, w którym żyły dzikie zwierzęta. Kolejny właściciel Rauschning rozbudował restaurację, która mogła pomieścić jednorazowo 2000 osób. Dwa razy w tygodniu odbywały się w niej koncerty, a korzystając z usług restauracji, można było oglądać nutrie. Hodowlę tych gryzoni prowadził właściciel w sąsiedztwie lokalu.
Budowa autostrady w roku 1937 pozbawiła restaurację malowniczego stawu, który tworzył spiętrzony potok Chojnówka (Mühlbach).
Lokal zamknięto na początku 1945 roku ze względu na zbliżający się front. W budynkach Mittelmühle przechowywano zapalniki do pocisków i bomb. Same budynki nie ucierpiały w wyniku działań wojennych - korzystali z nich jeszcze stacjonujący radzieccy żołnierze - zostały rozebrane przez szabrowników i okolicznych mieszkańców. Dziś pozostały resztki gruzów oraz zastawy stołowej znajdowane przez pasjonatów.
Młyn Środkowy (niem. Mittelmühle) w Klęskowo (Hökendorf) na przedłużeniu ulicy Mącznej (niem. Mühlenstraße) ufundowany w drugiej połowie XVI wieku przez księcia pomorskiego Jana Fryderyka. Podczas wojny trzydziestoletniej (1618-48) stanowił własność szwedzką i w odróżnieniu od Młynu Prochowego (Pulvermühle), położonego wyżej, nie był użytkowany. Wymieniony w ugodzie granicznej z 1653 roku. Po 1678 roku stanowił własność domeny kołbackiej, a od 1695 roku przejął go Johann Heinrich Blaurock i po odbudowie wydzierżawił. Dzięki temu mieszkańcy Hökendorf i okolic korzystali z niego przez kolejne 100 lat.
Pod koniec XIX wieku przekształcono w restaurację przez dwóch braci Strauß, nowych właścicieli Mittelmühle. W dawnym budynku młyna zbożowego powstał lokal z ogrodem i parkiem, w którym żyły dzikie zwierzęta. Kolejny właściciel Rauschning rozbudował restaurację, która mogła pomieścić jednorazowo 2000 osób. Dwa razy w tygodniu odbywały się w niej koncerty, a korzystając z usług restauracji, można było oglądać nutrie. Hodowlę tych gryzoni prowadził właściciel w sąsiedztwie lokalu.
Budowa autostrady w roku 1937 pozbawiła restaurację malowniczego stawu, który tworzył spiętrzony potok Chojnówka (Mühlbach).
Lokal zamknięto na początku 1945 roku ze względu na zbliżający się front. W budynkach Mittelmühle przechowywano zapalniki do pocisków i bomb. Same budynki nie ucierpiały w wyniku działań wojennych - korzystali z nich jeszcze stacjonujący radzieccy żołnierze - zostały rozebrane przez szabrowników i okolicznych mieszkańców. Dziś pozostały resztki gruzów oraz zastawy stołowej znajdowane przez pasjonatów.
Sanatorium "Bismarckhöhe"
więcej zdjęć (20)
Prawobrzeze.eu, Fitek (nieco edytowane):
Sanatorium Bismarckhöhe / Sanatorium Finkenwalde / Kinderheim Bismarckhöhe z Hökendorf (teraz Bukowe-Klęskowo) na przedłużeniu ulicy Mącznej (niem. Mühlenstraße). W roku 1900, doktor medycyny Lindtner, kupił ziemię od gminy Hökendorf, z zamiarem otwarcia kliniki-sanatorium. Pieczę nad projektem i budową kompleksu "Sanatorium Finkenwalde" nadzorował Carl Kelm i w 1902 roku kompleks otwarto. W jego skład wchodziły pawilon zimowy i letni połączone ze sobą korytarzem, którym można było dojść do dużej, przeszklonej sali jadalnej. Posiadał również elektryczność, a zatrudnieni tam specjaliści należeli do najbardziej cenionych w swoim fachu. Od 1910 roku sanatorium nosiło nazwę "Bismarckhöhe". W czasie trwania I wojny światowej (1914-1918) było nieczynne, ale po jej zakończeniu, na cztery lata znów powrócili do niego pacjenci. W latach 1923-29 obiekt przekształcony w miejski dom dziecka działał pod nazwą "Kinderheim Bismarckhöhe". W roku 1926 przebudowano fasady budynków, otynkowano elewacje, znikły wszelkie ornamenty i upiększenia. W roku 1929 powstał tam dom starców i z tego czasu zachował się do dziś, wybudowany w roku 1930 betonowy podjazd dla wózków inwalidzkich. W roku 1937 w bezpośrednim sąsiedztwie kompleksu wybudowano autostradę. Ostatni ślad "Bismarckhöhe", to książka adresowa z 1943 roku. Niestety jedyną informacją jest to, że właścicielem było wówczas miasto Stettin.
Budynki "Bismarckhöhe" przetrwały działania wojenne z marca 1945 roku, jednak na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych zostały rozebrane przez mieszkańców. Do dziś pozostały słupy bramy wjazdowej (jeden stoi), wspomniany już podjazd dla wózków i fragmenty fundamentów budowli.
Sanatorium Bismarckhöhe / Sanatorium Finkenwalde / Kinderheim Bismarckhöhe z Hökendorf (teraz Bukowe-Klęskowo) na przedłużeniu ulicy Mącznej (niem. Mühlenstraße). W roku 1900, doktor medycyny Lindtner, kupił ziemię od gminy Hökendorf, z zamiarem otwarcia kliniki-sanatorium. Pieczę nad projektem i budową kompleksu "Sanatorium Finkenwalde" nadzorował Carl Kelm i w 1902 roku kompleks otwarto. W jego skład wchodziły pawilon zimowy i letni połączone ze sobą korytarzem, którym można było dojść do dużej, przeszklonej sali jadalnej. Posiadał również elektryczność, a zatrudnieni tam specjaliści należeli do najbardziej cenionych w swoim fachu. Od 1910 roku sanatorium nosiło nazwę "Bismarckhöhe". W czasie trwania I wojny światowej (1914-1918) było nieczynne, ale po jej zakończeniu, na cztery lata znów powrócili do niego pacjenci. W latach 1923-29 obiekt przekształcony w miejski dom dziecka działał pod nazwą "Kinderheim Bismarckhöhe". W roku 1926 przebudowano fasady budynków, otynkowano elewacje, znikły wszelkie ornamenty i upiększenia. W roku 1929 powstał tam dom starców i z tego czasu zachował się do dziś, wybudowany w roku 1930 betonowy podjazd dla wózków inwalidzkich. W roku 1937 w bezpośrednim sąsiedztwie kompleksu wybudowano autostradę. Ostatni ślad "Bismarckhöhe", to książka adresowa z 1943 roku. Niestety jedyną informacją jest to, że właścicielem było wówczas miasto Stettin.
Budynki "Bismarckhöhe" przetrwały działania wojenne z marca 1945 roku, jednak na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych zostały rozebrane przez mieszkańców. Do dziś pozostały słupy bramy wjazdowej (jeden stoi), wspomniany już podjazd dla wózków i fragmenty fundamentów budowli.
ul. Mączna
więcej zdjęć (69)
Dawniej: Mittenmühlenweg, Mühlenstraße, Poczdamska (fragment)