Cerkiew p.w. Opieki Bogurodzicy powstała prawdopodobnie w XVIII w. Była remontowana kilkakrotnie w XIX w. i na początku XX w. W 1927 r. większość mieszkańców Wołowca przeszła na prawosławie. Zbudowano wtedy prowizoryczną kaplicę , a w 1938 r. rozpoczęto budowę nowej cerkwi (została rozebrana w 1955 r.) Po 1947 r. stara cerkiew w szybkim tempie niszczała, przebywający w okolicy bacowie trzymali w niej bydło i owce. W latach sześćdziesiątych powracający z wysiedlenia prawosławni Łemkowie przejęli i wyremontowali zdewastowana budowle. Konieczne okazało się rozebranie i postawienie od nowa prezbiterium. Kolejny poważny remont miał miejsce w latach 1990-91.
Jest to cerkiew łemkowska typu północno-zachodniego, orientowana, trójdzielna. Prezbiterium, nawa i babiniec zrębowe, wieża słupowa, obejmująca babiniec. Kwadratowe prezbiterium i nawa są nakryte łamanymi dachami namiotowymi ( nad prezbiterium dach kryty blachą, nad nawą gontowy). Wieża izbicowa o pochylonych ścianach, otoczona zachatą, o ścianach obitych blachą.
Wewnątrz w prezbiterium i nawie kopuły namiotowe. Kopuła nawy łamana, wzmocniona ściągiem krzyżowym, ozdobiona mocno już zniszczoną polichromią ornamentowo-figuralną. W babińcu strop płaski, belkowy. Uwagę zwraca chór muzyczny z pięknie rzeźbioną balustradką, otaczający wokół babiniec i zachodnią ścianę nawy. Na ścianach babińca resztki polichromii ornamentalnej i architektonicznej .Zachodni portal babińca ma oryginalny, „falbankowy” wykrój. Na desce nadproża wyryta jest trudna do odczytania inskrypcja.
Między prezbiterium a nawą kompletny ikonostas, prawdopodobnie z końca XVIII w., stanowiący depozyt muzeum w Łańcucie. Jego osobliwością jest dodatkowy rząd ikon ze scenami z życia Chrystusa, umieszczony pomiędzy rzędem prazdników a rzędem Deesis. W rzędzie Deesis umieszczono dodatkowo kilka ikon z przedstawieniami apostołów, pochodzących z innego ikonostasu. Warto zwrócić uwagę na dwa malowane krzyże procesyjne, znajdujące się w nawie.
Wokół cerkwi drewniane ogrodzenie. Opodal kilka starych łemkowskich nagrobków.

Opis pochodzi z : Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda „Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja.” Oficyna Wydawnicza „Rewasz”. Pruszków 2003.