Żegrowo w końcu XVI wieku należało do Hieronima Krzyckiego. W 1795 roku było własnością Stanisława Zbijewskiego, a od 1881 roku dobra rycerskie Żegrowo wraz z folwarkiem Nowy Świat były własnością Szołderskich (najpierw Józefa, a od 1899 Stanisława Szołderskiego). Na początku XX wieku majątek przejęła Pruska Komisja Kolonizacyjna, a po zakończeniu I wojny światowej Żegrowo należało do Skarbu Państwa RP. W 1926 roku majątek został rozparcelowany, a pałac z budynkami przejęła Dyrekcja Lasów Państwowych w Poznaniu z przeznaczeniem na siedzibę nadleśnictwa.
Od 1927 roku do pałacu w Żegrowie przeniesiono z Leszna siedzibę nadleśnictwa działającego od tej pory pod nazwą „Nadleśnictwo Państwowe Leszno w Żegrowie pow. Śmigiel”. Po przejęciu Żegrowa, nadleśnictwo jako jedyne w Dyrekcji Lasów Państwowych w Poznaniu posiadało stawy rybne usytuowane obok pałacu po obu stronach drogi. Hodowano w nich pstrągi. Po 1945 roku utworzono „Nadleśnictwo Państwowe Żegrowo”, które zostało zlikwidowane 30.06.1974 roku i włączone w skład Nadleśnictwa Kościan. Od tego czasu w pałacu były pomieszczenia biurowe leśnictwa oraz mieszkania pracowników Lasów Państwowych. W chwili obecnej obiekt pomimo statusu zabytku ulega systematycznej degradacji i zniszczeniu. Jest niezamieszkały i tylko w części budynku funkcjonują pomieszczenia biurowe.
Istniejący do dzisiaj pałac z Żegrowie usytuowany jest w lesie, po południowej stronie drogi ze Śmigla do Wielichowa . Zbudowany został w kilku etapach od drugiej połowy XIX wieku do początku XX wieku :
I etap – Budowa parterowego budynku nakrytego dwuspadowym dachem (połowa XIX w.) Na zdjęciu środkowa część pałacu pokryta dachem z trzema okienkami.
II etap – Dobudowano od północy jednopiętrowe skrzydło nadając budynkowi kształt odwróconej do litery „L”
III etap – Podwyższono zachodnią część dobudowanego skrzydła przekształcają ją w wieżę pokrytą czterospadowym dachem, dobudowano ganek przed głównym wejściem na zachodniej elewacji pałacu (1894)
IV etap – Od południa dobudowano parterową przybudówkę pokrytą płaskim dachem - w latach trzydziestych mieściła się tam sala balowa (początek XX w.)
Po drugiej wojnie światowej pałac „wzbogacił się” o ordynarny komin przy północnej elewacji. Przebudowano także układ wnętrz budynku w celu uzyskania kilku mieszkań.
Pałac był otoczony pięknym parkiem o powierzchni ok. 4 hektarów, ze stawami i starymi dębami – między innymi pomnik przyrody – dąb „Żegrowiak” o wysokości 24 m i obwodzie ok. 8 m. Obecnie park jest całkowicie zarośnięty i zdziczały. Zachowały się też trzy murowane bramy wjazdowe w formie słupów zwieńczonych wazami.
