Neoromański kościół projektu szkockich architektów działających w Londynie, przekształcony tuż przed II wojną światową. Hrabia Johannes Edgar Henckel v. Donnersmarck, właściciel założenia pałacowo-parkowego i folwarku w Gręboszowie na cmentarzu rodowym obok drewnianego kościoła ufundował nową, murowaną świątynię. Frank Thomas Baggallay i Walter John Nash Millard zaprojektowali neoromański kościół nawiązujący do architektury Wysp Brytyjskich. Budowa trwała w latach 1897-1899. Kościół został zmodernizowany w latach 1936-1937, uproszczono wówczas artykulację ścian zewnętrznych i zniesiono detale architektoniczne. Aż do czasu przeniesienia drewnianego kościoła do Muzeum Wsi Opolskiej w Opolu-Bierkowicach na niewielkim cmentarzu w Gręboszowie znajdowały się oba obiekty.

Murowany kościół zorientowany jest na południowy-zachód. Zwarta bryła składa się z nawy z transeptem, absydialnego prezbiterium i masywnej wieży oraz mniejszych aneksów. Obecna szata architektoniczna jest wynikiem przekształceń w l. 30. XX w. Z tego czasu zachowała się krata w oknie z tzw. gapą, czyli godłem III Rzeszy. Monochromatyczne elewacje artykułowane są smukłymi, łukiem zamkniętymi oknami. Kościół jest użytkowany, należy do parafii rzym.-kat. pw. Narodzenia NMP i św. Marcina w Strzelcach.

Oprac. Joanna Szot, OT NID w Opolu, 01.02.2015 r.

Źródło: