W latach 30. XX wieku jego właścicielem był niejaki Seebold. Dom miał 7 pokoi jednoosobowych, 10 dwójek i 2 trzyosobowe. W ulotce dla turystów znajduje się też informacja, że położony jest w dużym parku między jeziorami Ełckim oraz Małym i Wielkim Selmentem w pobliżu wysokiego lasu, który nazywał się Lasem Ełckim (Lycker Forst). Jako atrakcje wymieniano leśne spacery i sporty wodne. Dom dysponował własnym kąpieliskiem oraz łodziami wiosłowymi. Do Ełku można było pójść nadbrzeżną promenadą lub skorzystać z łodzi motorowej (nie wiadomo, czy było to coś w rodzaju stałej komunikacji, np. tramwaj wodny, czy też trzeba było po prostu wynająć motorówkę). Za atrakcję samego budynku uważano werandy na każdym piętrze.

Dom przetrwał II wojnę światową, po której służył nadal jako dom wczasowy, był wtedy własnością Funduszu Wczasów Pracowniczych (FWP).

Obecnie z budynku zupełnie zniknęły werandy wzdłuż pięter, które niegdyś uznawano za jego atrakcję. Pełniły one również funkcję estetyczną — nadawały nieco przyciężkawej budowli lekkość dzięki swym ażurom. Teraz budynek stracił swój wdzięk, stał się blokiem bez charakteru. Wąskie, małe okna w miejscu dawnej frontowej werandy to kompletna pomyłka estetyczna. Jej oszklenie w czasach komuny nie zaburzało aż tak bardzo pierwotnej koncepcji architektonicznej, dopiero dziś została ona całkowicie zniszczona.

Dziś w budynku mieszczą się Warsztaty Terapii Zajęciowej przy Katolickim Stowarzyszeniu Niepełnosprawnych Diecezji Ełckiej

info za