Cieplice Śląskie-Zdrój (niem. Bad Warmbrunn) – uzdrowisko w Jeleniej Górze w województwie dolnośląskim, w latach 1935-1976 samodzielne miasto.

Od XIV wieku do 1945 r. własność rodziny Schaffgotschów (w 1935 r. stały się miastem).

W czasach nowożytnych osada stała się znana na Śląsku i poza nim. Do tutejszych wód leczniczych zjeżdżało wielu znanych ludzi, m.in.: John Quincy Adams (późniejszy prezydent Stanów Zjednoczonych), Johann Wolfgang Goethe, królowa Marysieńka, księżna Izabela Czartoryska, książę Stanisław Poniatowski (bratanek króla), poeta Wincenty Pol.

Od XVII w. po spaleniu się zamku Chojnik, tutejszy pałac (wielokrotnie przebudowywany) stał się główną rezydencja cieplickich Schaffgotschów.

W 1945 r. miasto zostało włączone do Polski pod nazwą Cieplice Śląskie - Zdrój. Dotychczasowych mieszkańców wysiedlono do Niemiec.

2 lipca 1976 Cieplice zostały włączone do Jeleniej Góry.



Info za [

Wikipedia]

W wydanej w 1830 roku w dawnym Hirschbergu książce "Beschreibung und Geschichte von Warmbrunn und seinen Heil-Quellen" autorstwa Joh. G. Bergemanna, można znaleźć ówczesny opis warunków korzystania z cieplickich basenów:

"Błędem jest sądzić, że baseny napełniane są wodą od góry, a na dnie znajduje się zawór, przy pomocy którego wypuszcza się wodę. Każdy z basenów dysponuje źródłem, które znajduje się w głębi ziemi, a woda wytryskuje spomiędzy granitowych skał. Osiągnąwszy odpowiedni poziom odprowadzana jest rurą, która znajduje się na wysokości lustra wody. Zatem oba baseny napełniają się same, codziennie po kilka razy. Mały Basen napełnia się cztery godziny, więc sześć razy w ciągu doby i czterdzieści dwa razy w tygodniu. Duży Basen, trzy razy większy, napełnia się przynajmniej dwa razy dziennie, więc czternaście razy w ciągu tygodnia. Zmętnienie wody ma miejsce wyłącznie w jej górnej warstwie, dlatego właśnie w tej części bezustannie zachodzi wymiana wody. Mętna woda zastępowana jest napływającą stale wodą świeżą. Kąpiący, którzy korzystają ze zdroju rano, mają rację twierdząc, że nie ma wtedy ani śladu brudu widocznego wieczorem dnia poprzedniego. Chociaż woda w basenach samoczynnie się oczyszcza poprzez ciągłą wymianę, komisja zdrojowa uchwaliła szczególny regulamin, aby zachować możliwie jak największą czystość w obu zdrojach.

1. Korzystanie z basenu ma miejsce tylko w wyznaczonych godzinach.

2. Korzystający z kąpieli muszą ściśle przestrzegać ustalonych godzin. Nie jest możliwa zmiana godziny kąpieli według własnego uznania.

3. Każdemu z kuracjuszy zaleca się, by wziął kąpiel w wannie, zanim skorzysta ze zbiorowej kąpieli w zdroju.

4. Każdy z kąpiących musi mieć nową i czystą bieliznę kąpielową.

5. Kąpiący muszą zachowywać się podczas kąpieli spokojnie, nie wolno wykonywać zbyt gwałtownych ruchów ani rozchlapywać wody, by jej nie wzburzyć i nie zmącić.

6. O ile pozwalają na to warunki, po każdej kąpieli, zanim do zdroju wejdą kolejni kuracjusze, musi upłynąć od pół do dwóch godzin, by mętna woda mogła się oczyścić.

7. Wyłożone drewnem ściany basenu przeciera się codziennie, a co niedzielę całkiem spuszcza się wodę i gruntownie czyści cały zbiornik basenu."

 (chrzan233)

Położona w centrum najstarszej części uzdrowiska. Zabudowa ulicy (do 1945 r. Klosterstrasse) zob. cysterski zespół klasztoru i uzdrowiska.

Studium historyczno - urbanistyczne 2002

Położona w centrum starego uzdrowiska. Pierwotna nazwa Kleine Herren Gasse (XVIII, 1 poł. XIX w.) od około połowy XIX w. zwana An den Bädern.
W pierzei zachodniej zwarta obecnie zabudowa uzdrowiskowo-hotelowa z 3 i 4 ćw. XIX w. z dawnym domem zabiegowym Neue Quelle (południowa część pierzei zachodniej) oraz hotelem uzdrowiskowym Goldenen Pfeil (w północnej części pierzei zachodniej). Oba budynki włączone są w ciąg komunikacyjny łączników, prowadzących do dwóch głównych łaźni zdrojowych i pozostałych budynków zabiegowych centrum zdrojowego Cieplic. Oba wzniesiono w miejscu wcześniejszych, osiemnastowiecznych budynków zdrojowych.
Z barokowej zabudowy zdrojowej przy ul. Leśniczej zachował się tylko osiemnastowieczny pensjonat (ul. Leśnicza nr 3).
Pierzeję wschodnią ulicy zajmuje zwarta zabudowa uzdrowiskowa, która w wyniku współczesnych przekształceń utraciła wartości zabudowy historycznej. Zespół zabudowy nosił nazwę Zdroju Fryderyka (Friedrichsbad). Tam także stała tzw. stara apteka uzdrowiskowa (Alte Apotheke), gruntownie przebudowana w 1894 r. z wykorzystaniem murów wcześniejszej, renesansowej, przekształcona ostatecznie po 1945 r. w niemal bezstylowy budynek.

Studium historyczno - urbanistyczne 2002