starsze
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 13 głosy | średnia głosów: 6

Polska woj. podkarpackie powiat leski Górzanka Kościół Wniebowstąpienia Pana Jezusa Wnętrza

3 sierpnia 2018 , Wnętrze kościoła Wniebowstąpienia Pana Jezusa.

Skomentuj zdjęcie
mir242
Na stronie od 2013 październik
12 lat 6 miesięcy 12 dni
Dodane: 24 sierpnia 2018, godz. 23:32:45
Autor zdjęcia: mir242
Rozmiar: 1700px x 1190px
Licencja: CC-BY-NC-ND 4.0
Aparat: NIKON D5100
1 / 60sƒ / 4ISO 64017mm
1 pobranie
554 odsłony
6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia mir242
Obiekty widoczne na zdjęciu
Wnętrza
więcej zdjęć (5)
Zbudowano: 1835
Dawniej: Cerkiew św. Paraskewy
Zabytek: A-789 z 29.04.1975 r.
Budowę obecnej cerkwi w Górzance rozpoczęto w roku 1835 w miejsce wcześniejszej cerkwi z roku 1718. Wcześniej we wsi istniała jeszcze starsza cerkiew, o której wzmianki pochodzą już z roku 1599, a która spłonęła przed rokiem 1718. Fundatorem obecnej cerkwi był Feliks Giebułtowski, ówczesny właściciel wsi. Jej poświęcenia dokonano 10 września 1838 roku. W roku 1912 przeszła remont. W roku 1948 przejęta przez kościół rzymskokatolicki i użytkowana jako kościół filialny, a od roku1969 parafialny pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w dekanacie Solina.
Cerkiew w Górzance jest świątynią orientowaną, dwudzielną o konstrukcji zrębowej. Ściany oszalowane i wzmocnione lisicami. Do wybudowanego na planie kwadratu prezbiterium od północy przylega zakrystia. Nawa szersza. Od zachodu przedsionek o konstrukcji szkieletowej. Nad prezbiterium i nawą dachy kalenicowe, nad przedsionkiem dwuspadowy. Nad nawą wieżyczka z cebulastym hełmem, nad przedsionkiem wieżyczka czworoboczna z dachem namiotowym.
W cerkwi znajduje się unikatowy w skali kraju ikonostas (zrekonstruowany w latach 2005-2010), składający się z wyciętych z deski płaskorzeźbionych i polichromowanych postaci. Wedle miejscowej tradycji wyrzeźbiony został przez miejscowego artystę z jednego pnia lipy. Powstał prawdopodobnie w I połowie XVIII wieku, ponieważ wymienia go już spis inwentarza z roku 1752[2]. Został rozmontowany wedle różnych źródeł w roku 1912, gdyż został uznany przez miejscowego biskupa za niekanoniczny, lub w roku w 1951[3]. Jego części zostały porozwieszane w różnych miejscach świątyni. Nienaruszona do czasów obecnych pozostała jedynie Grupa Pasyjna, na wieńczącej ikonostas belce tęczowej. Ściany i stropy pokryte polichromią figuralną i architektoniczną, pochodzącą z roku 1912. Po wizycie miejscowego biskupa w 1912 roku napisane zostały ikony zgodne z wszelkimi kanonami – ikony te zostały odnowione latach 2008-2011.
Przy świątyni stoi murowana trójarkadowa dzwonnica parawanowa z II połowy XIX wieku. Zachowały się dwa dzwony. Na jednym z nich widnieje data 1744.

(opis pochodzi z Wikipedii - )