Sopocka willa zbudowana jako letnia rezydencjia ok. 1881 roku dla Johanna Imanuela Bergera, radcy komercyjnego gdańskiej firmy produkującej mydło i materiały oświetleniowe. Po śmierci pierwszego właściciela w 1909 roku willa została nabyta przez Paula Heinricha Hermann Resslera, który w 1915 roku odsprzedał ją Karlowi Kette, emerytowanemu radcy rządowemu. Jego rodzina była w posiadaniu nieruchomości przez okres międzywojenny. W latach 1937-1945 właścicielem posesji został okręgowy radca budowlany Karl Hildebrandt. Z tego czasu mogą pochodzić odnalezione podczas remontu elementy insalacji podsłuchowej, która rozmieszczona była w całym domu, co stawia pytania o wydarzenia, jakie mogły mieć w niej miejsce w trakcie drugiej wojny. Czy odbywały sie tam jakieś ważne spotkania, a może willa pełniła jakąś funkcję strategiczną jednostek SS[1]… Do dzis pozostaje to tajemnicą posesji.

Budynek jest przykładem modnej w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XIX wieku odmiany neorenesansu o wyraźnych wpływach elementów attyckich. W okresie tym, zwłaszcza w architekturze niemieckiej z terenu Prus nastąpił powrót do form klasycystycznych, proponowanych na początku stulecia przez Karla Friedricha Schinkla (1781 – 1841). Cechy te widoczne są w dekoracji architektonicznej fasad budynku. Wśród nich w elewacji od strony ogrodu na uwagę zasługuje ganek w formie czterokolumnowego portyku, obramienia okienne składające się z pilastrów i belkowania, wieloosiowe podziały okien drugiej kondygnacji, a także charakterystyczny tympanon z wydatnymi akroteriami i umieszczone w zwieńczeniach w narożnikach fasady ozdobne wazy. W elewacji od strony ogrodu są to z kolei figury alegoryczne umieszczone w niszach po obydwu stronach wejścia i mało wydatne trójkątne zwieńczenia gzymsów okiennych parteru.
...
Dużo więcej przeczytać można tu: