Wzniesiony pod koniec 1925 roku budynek dworca zamknął dzisiejszą ul. Zwycięstwa (dawną Wilhelmstraße). Przez architektów zaliczany do funkcjonalizmu, łączył w sobie celowość i prostotę.
W tym celu podczas budowy podniesiono poziom torowiska o 3,5 m – dzięki temu podróżni korzystali ze schodów przy wchodzeniu na peron tylko raz, a nie dwa razy.
13 grudnia 1925 roku uroczyście otwarto główny gmach dworca. W dwóch holach działało 12 kas biletowych (w miejsce 7 w dawnym obiekcie). Główny hol miał wymiary 27 x 14 m i wysokość 11 m, jego powierzchnia wynosiła 370 m². Drugi hol miał powierzchnię 200 m² i wysokość 7,7 m, służył pasażerom IV klasy (przede wszystkim tłumom robotników dojeżdżających do pracy w sąsiednich miastach). Bryła wyróżniała się dużymi oknami, które wpuszczały mnóstwo światła oraz drewnianym sufitem. Przy głównym wejściu ulokował się zakład fryzjerski, sklep z artykułami tytoniowymi oraz księgarnia. Działała też przechowalnia bagażowa (z telefonem na żetony), przechowalnia rowerów oraz poczekalnia, w której można było kupić coś do jedzenia. Zjeść można było również w eleganckiej restauracji. Kierował nią kucharz o nazwisku Krex. W 1926 roku rozpoczęto budowę nowej poczty, która stylem odpowiadała stacji kolejowej.