Ulica Wodna 41 to Dawna Brama Rybacka ukończona w 1378 roku, po raz pierwszy wzmiankowana w 1362. Miała 16,5 m głębokości, 10 m szerokości i posiadała 3 kondygnacje. Od strony ulicy Rybackiej, o czym wspominają K. Hauke i H Stobbe oraz co widać wyraźnie na miedziorycie Meriana i panoramie Wernera, posiadała dwie półwieżyczki po bokach. Mieściły się w niej pomieszczenia mieszkalne. W roku 1610 spłonęła w pożarze, który wypalił wnętrza, jednak mury ogniowe oraz szczyty pozostały; odbudowana jeszcze w tym samym roku. Ze względów pożarowych nie ulokowano w niej mieszkań, a 8 bud kramarskich, po 4 z obu stron przejazdu. Na górnych kondygnacjach mieściła zbrojownię, w której przechowywano "drobne uzbrojenie". W czasach polskich [t.j. do I Rozbioru Polski] zamykana na noc i w niedziele oraz w święta. Bramę w fatalnym stanie sprzedano do rozbiórki w roku 1796. Na jej miejscu powstał dom mieszczański projektu architekta miejskiego Bernharda Emmanuela Friedericiego, posiadający już tylko przejście piesze, zrezygnowano zaś z budowy przejazdu. Pierwotnie jednopiętrowy, w I poł. XIX w. nadbudowany i zachowany do 1945 r. [mike016]