Dwór powstał z inicjatywy Ignacego Urbańskiego, stolnika przemyskiego, właściciela Komborni, w połowie XVIII wieku. Założony został na rzucie prostokąta, z dwoma prostokątnymi alkierzami przy frontowych częściach elewacji bocznych. Przebudową dworu zajął się Adam Urbański, stolnik sanocki w pierwszej ćwierci XIX wieku. Zmiany objęły również wystrój wnętrz.
Inicjatywę rozbudowy dworu podjęła Maria z Urbańskich Szeliska. Dobudowane zostało wschodnie skrzydło, założone również na rzucie prostokąta, które łączyło się z alkierzem zbudowanym podczas modernizacji w 1890 roku. Staraniem Marii, w 1890 roku, u styku dwóch skrzydeł wkomponowana została ośmioboczna kaplica piętrowa, obita blachą i kryta kopułą z latarnią.
W ciągu ponad 200 lat kolejni właściciele dworu Ignacy z Urbanic Urbański, Piotr Tchórznicki, Maria z Urbańskich Szeliska, Henryk z Szeligów Szeliski) zgromadzili kolekcję cennych obrazów, wyobrażających przeważnie antenatów rodowych poszczególnych właścicieli, dzieła malarstwa klasycznego, a także stylowe meble. Od zachodu znajdowało się zaplecze gospodarcze składające się z browaru, cegielni, młyna, gorzelni, czworaków i stajni.
W czasie, kiedy dworem władał hrabia Henryk Szeliski, na resztkach zburzonego browaru zbudowany został młyn.
Po II wojnie światowej w stajniach dworskich urządzono magazyny PZZ Jasło. W czworakach mieszkała dawna dworska służba, w nich również czas jakiś mieściła się poczta.
Zespół dworski otoczony był przez rozległy park założony na przełomie XVIII i XIX wieku, a ciągnący się w kierunku południowo-wschodnim od zabudowań. Do dziś zachowały się trzy altany bukowe i aleja wysadzana dębami. W parku były trzy stawy a także pojedyncze okazy dębów, klonów, akacji. Ostatni właściciel dworu Henryk Szeliski, przez swe zaangażowanie w konspirację, zadenuncjowany przez swoją towarzyszkę życia Martę Mader, osadzony został w Oświęcimiu, gdzie zginął 20.05.1941 r.
W czasie okupacji dwór zajęli i majątkiem administrowali Niemcy, którzy zatrudniając Polaków prowadzili gospodarstwo rolne.
Pod koniec lipca 1944 roku Niemcy zaczęli wywozić inwentarz dworski i co cenniejsze rzeczy. Dewastacji dopełnili żołnierze radzieccy zajmujący czas jakiś dworskie pomieszczenia. W komnatach palili ogniska, a w parku można było oglądać porozrzucane okazy dawnej zbroi.
Wkrótce nastąpiła parcelacja ziemi dworskiej - 196 ha użytków rolnych rozdzielonych zostało pomiędzy 180 komborskich rolników. Reszta przydzielona została tworzącemu się Kółku Rolniczemu.
W pierwszych latach powojennych budynek dworski miał kilku użytkowników. Zorganizowano w nim Szkołę Rolniczą, mieścił się tam Urząd Gromadzki, mieszkały osoby prywatne. W 1951 roku po rozwiązaniu Szkoły Rolniczej niektóre pomieszczenia spełniały funkcję zbożowego magazynu, dysponentem którego były do 1968 roku Państwowe Zakłady Zbożowe. Część pomieszczeń dzierżawiono na naprawę pojazdów mechanicznych, część z nich zajmował Komitet Gazyfikacyjny i stolarnia . Ta sytuacja doprowadziła dwór do znacznej dewastacji. Liczne w tym czasie przeróbki sprawiły, że pierwotne dworskie pomieszczenia zatraciły swój piękny, gustowny wygląd.
Bardzo zniszczony dwór został przejęty przez Akademię Medyczną w Krakowie, która sporymi nakładami przeprowadziła generalny remont, przywracając dworowi możliwie wierny wygląd. W odbudowę dworu komborskiego ogromny wkład włożył prof. dr hab. med. Lesław Grzegorczyk, który osobiście pilotował i nadzorował prace remontowe. Ok. 2000 r. majątek kupiła krośnieńska firma meblowa „Nowy Styl” z planami utworzenia tu ośrodka konferencyjno – wypoczynkowego. Jednak w 2006 r. odkupiła go firma RSF Sp. z o.o., która po renowacji utworzyła w nim czterogwiazdkowy hotel z zapleczem SPA i Welness. Pierwszych gości hotel przyjął w jesieni 2009 r.

(Skrót opisu obiektu pochodzącego ze strony Parafii Kombornia . Szerszy opis historii na stronie domowej )