W 1846r. miejscowość przeszła w ręce rodziny von Ruffer-Rother, która ufundowała neoklasycystyczny pałac, zbudowany przed 1860r. Pożar w 1874r. zniszczył znaczną część wioski, nie oszczędzając również pałacu. Rezydencję odbudowano w latach 1874-76. Pałac obecny jest zbudowany w stylu neorenesansu włoskiego, a zawdzięcza to przebudowie z 1907r.
Jest to budynek murowany z cegły, otynkowany, zbudowany na planie prostokąta, trzykondygnacyjny (do 1907r. dwukondygnacyjny), w części środkowej podwyższony o mezzanino, nakryty spłaszczonym czterospadowym łamanym dachem. Elewacja frontowa (północna) 9-osiowa, z centralnym 3-osiowym pozornym ryzalitem, poprzedzonym tarasem wspartym na czterech żeliwnych kolumnach. Elewacja ogrodowa również 9-osiowa, z niewielkim, 1-osiowym pozornym ryzalitem środkowym. Wszystkie elewacje ozdobione boniowaniem, zwieńczone fryzem z dekoracją roślinną (w elewacji ogrodowej usunięty po 1945r.). Okna w ozdobnych obramieniach, na drugiej kondygnacji ujęte pilastrami lub półkolumnami, zamknięte trójkątnymi lub segmentowymi naczółkami. Wnętrza pałacu przebudowane po drugiej wojnie światowej, straciły swój historyczny charakter, jedynie w niektórych pomieszczeniach przetrwała dekoracja sztukatorska sufitów.

W okresie swojej œświetności był siedzibą znamienitych rodów: Groelin, Obermann, Ruffer.
W okresie powojennym uległ zniszczeniu, w latach 50-60-tych nikt się nim nie
interesował.
Przez pewien czas były tu mieszkania dla pracowników PGR-u, a później magazyn. Po odbudowie w latach 70-tych w pałacu odbywały się wykłady Uniwersytetu Ludowego, był też siedzibą szkoły rolniczej i internatu, hufca OHP, miejscem wypoczynku wakacyjnego dla dzieci. Po przejęciu pałacu przez Kuratorium Oœwiaty i Wychowania dokonano kolejnego remontu.
Od 1984 r. znajdowała się tu szkoła podstawowa (klasy 1-3).
Obecnie w budynku jest Szkoła Podstawowa, Biblioteka Publiczna i oœśrodek pomocy społecznej.