Dworek wybudowany w pierwszej połowie XIX wieku. Budynek budowany był w kilku etapach. Najpierw był to dwór drewniany, w latach 40 tych zstąpiono go murowanym, by w II połowie XIX wieku rozbudować go do ostatecznej formy. W latach między wojennych dokonano jeszcze drobnych przekształceń. Przez cały czas swego istnienia wiele razy zmieniał właścicieli. Wszystkie zawieruchy dziejowe takie jak zabory i wojny światowe czy okres komunizmu przeszedł bez większego szwanku. Dopiero lata wolnej Polski przyniosły mu destrukcję. W 1988 roku majątek przeszedł w posiadanie szwedzkiego inwestora, który przebudowując bez poszanowania zasad konserwatorskich oficynę założył w niej produkcję mozaiki podłogowej. Dworek remontowany przez krótki czas zaczął popadać w ruinę. Gdy szwedzki interes podupadł obiekt pozostał niezagospodarowany aż do 2003 roku kiedy padł ofiarą podpalenia. Spłonął doszczętnie i obecnie znajduje się w stanie ruiny.

Budynek murowany na planie prostokąta, częściowo podpiwniczony, parterowy z mieszkalnym poddaszem. Do korpusu głównego dobudowane dwa boczne skrzydła. Po bokach przybudówki w kształcie piętrowej wieży, przekrytej dachem czterospadowym i klatka schodowa. Na elewacji ogrodowej taras z prowadzącymi do niego schodami, od frontu czterokolumnowy portyk z trójkątnym szczytem. Dach od frontu mansardowy, na reszcie elewacji spadowy.

W parku kompleks unikatowego starodrzewia. Kilka pomników przyrody. Unikalne gatunki drzew i krzewów. Park pozostaje w stanie postępującej destrukcji.

Inne
2 oficyny z 1 poł. XIX w.
Brama.

Szczegółowy opis i historię dworu można znaleźć tutaj:

źródło: