starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 3 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. kujawsko-pomorskie › Toruń › Stare Miasto › Rynek Staromiejski › Rynek Staromiejski 10 |
1940 , Festungs und Stadtkommandantur na rynku w Toruniu.
Skomentuj zdjęcie
Krzyś_
+2 głosów:2  2018-12-11 12:30:21 (7 lat temu)
legion
+1 głosów:1 do Krzyś_: Przypisane pod właściwy adres :) 2018-12-11 22:02:19 (7 lat temu)
|
|
Na stronie od 2009 październik
16 lat 6 miesięcy 23 dni |
13 pobrań 820 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia esski
Obiekty widoczne na zdjęciu
Rynek Staromiejski 10
więcej zdjęć (4)
Budynek powstał w 1820 r. na miejscu zakupionych w latach 1818-19 przez skarb państwa i rozebranych dwóch wcześniejszych kamienic patrycjuszowskich, sięgających średniowiecza; ulokowano tu siedzibę komendanta pruskiego garnizonu wojskowego Twierdzy Toruń.
W 1866 r. w budynku tym mieścił się również Sztab Twierdzy Toruń.
W 1875 r. Komendanturę przeniesiono na Rynek Nowomiejski 22, a budynek ten zajął Zarząd Artylerii.
Fasada budynku jest surowa w formie, bez zdobień, a jedynym ornamentacyjnym elementem jest boniowanie dolnej części; monumentalego charakteru dodają też dwa pilastry biegnące na całej wysokości fasady po bokach otworu bramnego.
Pozostałością po oryginalnych dwóch kamienicach gotyckich stojących w tym miejscu są ściany boczne. W korytarzu wejściowym, będącym fragmentem dawnej wysokiej sieni kamienicy zachodniej, zachowała się charakterystyczna dla toruńskich średniowiecznych kamienic patrycjuszowskich łukowa wnęka ścienna z górną częścią malowidła gotyckiego z końca XIV w. Przedstawia ono m.in. scenę św. Jerzego zabijającego smoka oraz scenę Pokłonu Trzech Króli i jest najcennieszym elementem obecnej kamienicy, decydującym o jej wartości.
Źródło:
W 1866 r. w budynku tym mieścił się również Sztab Twierdzy Toruń.
W 1875 r. Komendanturę przeniesiono na Rynek Nowomiejski 22, a budynek ten zajął Zarząd Artylerii.
Fasada budynku jest surowa w formie, bez zdobień, a jedynym ornamentacyjnym elementem jest boniowanie dolnej części; monumentalego charakteru dodają też dwa pilastry biegnące na całej wysokości fasady po bokach otworu bramnego.
Pozostałością po oryginalnych dwóch kamienicach gotyckich stojących w tym miejscu są ściany boczne. W korytarzu wejściowym, będącym fragmentem dawnej wysokiej sieni kamienicy zachodniej, zachowała się charakterystyczna dla toruńskich średniowiecznych kamienic patrycjuszowskich łukowa wnęka ścienna z górną częścią malowidła gotyckiego z końca XIV w. Przedstawia ono m.in. scenę św. Jerzego zabijającego smoka oraz scenę Pokłonu Trzech Króli i jest najcennieszym elementem obecnej kamienicy, decydującym o jej wartości.
Źródło:
Rynek Staromiejski
więcej zdjęć (1552)
RYNEK STAROMIEJSKI
Niemal kwadratowy plac (109x104 m) stanowił od około połowy XIII w. aż do początków XX w. centrum życia publicznego Torunia. Był nie tylko głównym węzłem komunikacyjnym miasta, ale razem ze stojącym na nim ratuszem oraz urządzeniami targowymi pełnił wielorakie funkcje handlowe, gospodarcze, administracyjne, sądowe i reprezentacyjne. Na rynku ogłaszano też wyroki, wykonywano egzekucje, a w południowo-wschodnim narożniku aż do 1809 r. stał pręgierz. Obok znajdowała się jedna z wielu miejskich studzienek z bieżącą woda.
W dni targowe rynek był wielkim placem handlowym, a poszczególne jego części miały ustalone tradycyjnie funkcje. Oprócz stałych urządzeń handlowych w ratuszu, a więc sukiennic, ław chlebowych i kramów, w części południowej rynku (naprzeciwko Dworu Artusa) ulokowany był targ rybny, a przy południowym rogu pierzei wschodniej - targ warzywny.
W najbardziej reprezentacyjnej części zachodniej rynku, zwanej placem turniejowym organizowano nie tylko turnieje i parady, ale również miejskie i kościelne imprezy okolicznościowe oraz uroczystości natury państwowej. Tutaj witano też znamienitszych gości, np. wielkich mistrzów i królów, którym władze miasta i mieszkańcy składali przysięgę na wierność. Na przykład 28 V 1454 r. odbyła się ceremonia złożenia przez rycerstwo i mieszczan miast ziemi chełmińskiej z Toruniem na czele, hołdu monarsze polskiemu Kazimierzowi Jagiellończykowi.
W tym samym miejscu odsłonięte 22 III 1904 r. pomnik cesarza Niemiec Wilhelma I (dłuta Ernesta Hertera), zabrany przez wycofujące się oddziały niemieckie w 1919 r. Niebawem, bo już 18 I 1920 r., witano tu uroczyście polskich żołnierzy, a trzy dni później z balkonu ratusza przemawiał gen. Józef Haller, dowódca wojsk przejmujących Toruń z rąk niemieckich.
Niemal kwadratowy plac (109x104 m) stanowił od około połowy XIII w. aż do początków XX w. centrum życia publicznego Torunia. Był nie tylko głównym węzłem komunikacyjnym miasta, ale razem ze stojącym na nim ratuszem oraz urządzeniami targowymi pełnił wielorakie funkcje handlowe, gospodarcze, administracyjne, sądowe i reprezentacyjne. Na rynku ogłaszano też wyroki, wykonywano egzekucje, a w południowo-wschodnim narożniku aż do 1809 r. stał pręgierz. Obok znajdowała się jedna z wielu miejskich studzienek z bieżącą woda.
W dni targowe rynek był wielkim placem handlowym, a poszczególne jego części miały ustalone tradycyjnie funkcje. Oprócz stałych urządzeń handlowych w ratuszu, a więc sukiennic, ław chlebowych i kramów, w części południowej rynku (naprzeciwko Dworu Artusa) ulokowany był targ rybny, a przy południowym rogu pierzei wschodniej - targ warzywny.
W najbardziej reprezentacyjnej części zachodniej rynku, zwanej placem turniejowym organizowano nie tylko turnieje i parady, ale również miejskie i kościelne imprezy okolicznościowe oraz uroczystości natury państwowej. Tutaj witano też znamienitszych gości, np. wielkich mistrzów i królów, którym władze miasta i mieszkańcy składali przysięgę na wierność. Na przykład 28 V 1454 r. odbyła się ceremonia złożenia przez rycerstwo i mieszczan miast ziemi chełmińskiej z Toruniem na czele, hołdu monarsze polskiemu Kazimierzowi Jagiellończykowi.
W tym samym miejscu odsłonięte 22 III 1904 r. pomnik cesarza Niemiec Wilhelma I (dłuta Ernesta Hertera), zabrany przez wycofujące się oddziały niemieckie w 1919 r. Niebawem, bo już 18 I 1920 r., witano tu uroczyście polskich żołnierzy, a trzy dni później z balkonu ratusza przemawiał gen. Józef Haller, dowódca wojsk przejmujących Toruń z rąk niemieckich.