Chałupa jest szerokofrontowa, ustawiona szczytem do drogi. Węgłowano ją w narożach na obłap i na jaskółczy ogon z ostatkami. Dach jest półszczytowy, o konstrukcji krokwiowo-jętkowej, kryty gontami. Przed wejściem znajduje się lauba (drewniana dobudówka) – prosta konstrukcja szkieletowa z dwuspadowym dachem gontowym. Pełniła funkcje ochronne przed wiatrem i deszczem (zamakaniem drzwi, progu i sieni oraz wychłodzeniem wnętrza). Przechowywano w niej drewno i węgiel na opał, suszono bieliznę, zioła i grzyby, wietrzono pościel.

Muzeum Górnośląski Park Etnograficzny w Chorzowie – skansen znajdujący się na terenie Parku Śląskiego (dawniej Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku im. gen. Jerzego Ziętka), nieopodal Stadionu Śląskiego i Centrum Handlowego AKS. Park etnograficzny posiada blisko 70 zabytkowych drewnianych obiektów architektury wiejskiej i małomiasteczkowej. Obszar skansenu wynosi 22 ha. 

Budowa obiektu trwała 11 lat, a pierwsze obiekty (wiatrak z Grzawy i spichlerz z Warszowic) przeniesiono na teren parku już w 1964. Obecnie na 22 hektarach znajduje się ponad 70 zabytkowych obiektów z regionu. 



Zgromadzone zabytki budownictwa ludowego pochodzą z pięciu podregionów Górnego Śląska (beskidzkiego, podgórskiego, pszczyńsko-rybnickiego, przemysłowego i lublinieckiego) oraz regionu Zagłębia Dąbrowskiego.



Obiektem scalającym poszczególne części ekspozycji jest pochodzący z XVIII w. kościół św. Józefa Robotnika z Nieboczów, podobnie jak spichlerze dworskie, plebański i chłopskie oraz niektóre budynki z Beskidu Śląskiego, większość pozostałych zabytków pochodzi z połowy XIX w.



W sierpniu 2018 nastąpiły zmiany w dyrekcji Górnośląskiego Parku Etnograficznego. Szefem chorzowskiego skansenu został Artur Madaliński.



Górnośląski Park Etnograficzny znajduje się na szlaku architektury drewnianej woj. śląskiego.



Pierwszy pomysł powstania muzeum etnograficznego pojawił się w 1938, jednak wybuch wojny uniemożliwił jednak jego realizację. W 1952, podczas Walnego Zjazdu Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego w Katowicach zaproponowano, by na terenie powstającego WPKiW stworzyć skansen. W 1963 Krakowskie Biuro Projektowe opracowało jego ostateczną koncepcję, a rok później projekt zatwierdzono i rozpoczęto jego realizację. Zakładał on m. in. uformowanie wzniesienia w celu wiarygodnego przedstawienia podregionu podgórskiego. Oficjalne otwarcie nastąpiło w maju 1975 roku.

____________________________________________________________________

/p>