starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 7 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Praga Północ - Stara Praga › ul. Floriańska › Kuria Warszawsko-Praska |
18 września 2016 , Ul.Floriańska 2a. Siedziba kurii warszawsko-praskiej. W tle budynek przy ul. Floriańskiej 6.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2018 czerwiec
7 lat 9 miesięcy 19 dni |
Dodane: 25 października 2018, godz. 10:44:11
Autor zdjęcia: da signa
Rozmiar: 1700px x 1130px
Aparat: NIKON D3200
1 / 400sƒ / 11ISO 40052mm
3 pobrania 611 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia da signa
Obiekty widoczne na zdjęciu
Kuria Warszawsko-Praska
więcej zdjęć (10)
Zbudowano: 1896-1900
Dawniej: Dom Weteranów Powstania 1863
Dawny Dom Weteranów Powstania Styczniowego 1863 roku powstał u zbiegu ulic Floriańskiej i Jagiellońskiej na Pradze Północ w Warszawie.
Został wybudowany w latach 1896-1900 przez nieznanego architekta z inicjatywy rosyjskiego Czerwonego Krzyża i początkowo mieszkały w nim wdowy po poległych rosyjskich żołnierzach.
Weterani powstania zamieszkali w budynku w 1924 r. W latach 20. i 30. a szczególnie po dojściu Józefa Piłsudskiego do władzy największym symbolem patriotyzmu i walki o wolność byli weterani Powstania Styczniowego. Po prawie 70 latach od upadku powstania, żyjący bohaterowie zostali należycie uhonorowani. Władze II Rzeczypospolitej nagrodziły powstańców najwyższymi odznaczeniami wojennymi, nadano im przywilej noszenia munduru powstańca 1863 r. Noszenie granatowego munduru było nie tylko honorem - weteranom salutowali policjanci, żołnierze, a nawet generałowie i Marszałek – pisze w swoich wspomnieniach prażanin, T. Pawłowski.
W Domu Weteranów znajdowało się 20 miejsc dla byłych powstańców. Mieli tutaj zapewniony dach nad głową, wikt i opierunek, dostawali państwową pensję. Nadmiar wolnego czasu spędzali na graniu w karty i szachy. Mieli specjalną kwaterę na cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Ostatni weteran, Mamert Wandali, zmarł w 1942 r.
W 1935 roku położony około 200 metrów od Domu Weteranów Plac Aleksandrowski zmienił nazwę na Plac Weteranów 1863 r. Imieniem bohaterów narodowego zrywu nazwano też jedną z lepszych praskich szkół podstawowych przy ul. Kawęczyńskiej 2.
Obecnie w budynku mieści się Kuria Warszawsko-Praska.
Został wybudowany w latach 1896-1900 przez nieznanego architekta z inicjatywy rosyjskiego Czerwonego Krzyża i początkowo mieszkały w nim wdowy po poległych rosyjskich żołnierzach.
Weterani powstania zamieszkali w budynku w 1924 r. W latach 20. i 30. a szczególnie po dojściu Józefa Piłsudskiego do władzy największym symbolem patriotyzmu i walki o wolność byli weterani Powstania Styczniowego. Po prawie 70 latach od upadku powstania, żyjący bohaterowie zostali należycie uhonorowani. Władze II Rzeczypospolitej nagrodziły powstańców najwyższymi odznaczeniami wojennymi, nadano im przywilej noszenia munduru powstańca 1863 r. Noszenie granatowego munduru było nie tylko honorem - weteranom salutowali policjanci, żołnierze, a nawet generałowie i Marszałek – pisze w swoich wspomnieniach prażanin, T. Pawłowski.
W Domu Weteranów znajdowało się 20 miejsc dla byłych powstańców. Mieli tutaj zapewniony dach nad głową, wikt i opierunek, dostawali państwową pensję. Nadmiar wolnego czasu spędzali na graniu w karty i szachy. Mieli specjalną kwaterę na cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Ostatni weteran, Mamert Wandali, zmarł w 1942 r.
W 1935 roku położony około 200 metrów od Domu Weteranów Plac Aleksandrowski zmienił nazwę na Plac Weteranów 1863 r. Imieniem bohaterów narodowego zrywu nazwano też jedną z lepszych praskich szkół podstawowych przy ul. Kawęczyńskiej 2.
Obecnie w budynku mieści się Kuria Warszawsko-Praska.
ul. Floriańska
więcej zdjęć (207)
Ulica Floriańska została wytyczona w roku 1863 jako jedna z czterech ulic odchodzących promieniście od powstałego wtedy Pl. Weteranów 1863 r. Pozostałymi były jej przedłużenie - Aleja Kazimierza Lisieckiego "Dziadka", będąca dziś alejką w Parku Praskim, i kolejna parkowa aleja - ul. Łukasińskiego, której przeciwległy koniec dał początek ul. Jasińskiego.
Rozwój tych terenów związany był z wybudowaniem w latach 1859-64 Mostu Kierbedzia; pierwszym budynkiem usytuowanym przy Pl. Weteranów 1863 r. był jednak dopiero kościół pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana wybudowany według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego do roku 1904. Sam plac nazwano wtedy Placem Floriańskim, zaś przy samej Floriańskiej - wtedy Konstantynowskiej - wybudowano u zbiegu u z ul. Jagiellońską Zakład dla Wdów po Poległych Żołnierzach i Oficerach. Inicjatorem budowy zakładu był rosyjski Czerwony Krzyż; po odzyskaniu niepodległości w budynku mieściło się Schronisko dla Weteranów Powstania 1863.
W drewnianych barakach od nr. 4/6 wkrótce rozpoczęło działalność Towarzystwo Kuchni Ruchomej, charytatywnie wydające posiłki ubogim. Po roku 1910 powstały dwie czynszowe kamienice; w większej z nich, pod nr 8, działał w okresie międzywojennym Hotel Wschodni.
W roku 1930 postał gmach mieszczący Wydział Wojskowy Zarządu Miasta, którym kierował generał Edward Szpakowski; w marcu 1942 został on rozstrzelany w Treblince wraz z grupą więźniów z Warszawy - była to zemsta warszawskiego gubernatora Ludwiga Fischera za atak na niemieckich policjantów w Aninie.
Również w roku 1930 powstał budynek domu parafialnego, wzniesionego na tyłach kościoła pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana. Bliskość świątyni przyciągnęła na Floriańską liczne zakłady pogrzebowe; działało ich aż cztery. Istniały również punkty gastronomiczne - restauracja Prażanka i kawiarnia Gastronomiczna.
Na należącej do miasta posesji u zbiegu z Szeroką (dziś to ul. Kłopotowskiego) aż do roku 1939 urządzano taneczne zabawy i imprezy rozrywkowe. Sama ulica w okresie okupacji uniknęła zniszczeń; podczas powstania warszawskiego hitlerowcy wycofujący się z dzielnicy podminowali kościół pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana; mimo że przy pierwszej detonacji jego mury wytrzymały, kolejna obróciła go w gruzy. Ocalały jedynie dwa zewnętrzne filary transeptu z kamiennymi posągami patronów świątyni. Ostatecznie kościół odbudowano do roku 1970 według projektu Stanisława Marzyńskiego.
Pozostała zabudowa ulicy ocalała, wraz z brukowaną nawierzchnią i stosunkowo długo tu zachowanymi latarniami "pastorałkami", zwanymi tak z racji podobieństwa do atrybutu wyższych duchownych.
Wikipedia
Rozwój tych terenów związany był z wybudowaniem w latach 1859-64 Mostu Kierbedzia; pierwszym budynkiem usytuowanym przy Pl. Weteranów 1863 r. był jednak dopiero kościół pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana wybudowany według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego do roku 1904. Sam plac nazwano wtedy Placem Floriańskim, zaś przy samej Floriańskiej - wtedy Konstantynowskiej - wybudowano u zbiegu u z ul. Jagiellońską Zakład dla Wdów po Poległych Żołnierzach i Oficerach. Inicjatorem budowy zakładu był rosyjski Czerwony Krzyż; po odzyskaniu niepodległości w budynku mieściło się Schronisko dla Weteranów Powstania 1863.
W drewnianych barakach od nr. 4/6 wkrótce rozpoczęło działalność Towarzystwo Kuchni Ruchomej, charytatywnie wydające posiłki ubogim. Po roku 1910 powstały dwie czynszowe kamienice; w większej z nich, pod nr 8, działał w okresie międzywojennym Hotel Wschodni.
W roku 1930 postał gmach mieszczący Wydział Wojskowy Zarządu Miasta, którym kierował generał Edward Szpakowski; w marcu 1942 został on rozstrzelany w Treblince wraz z grupą więźniów z Warszawy - była to zemsta warszawskiego gubernatora Ludwiga Fischera za atak na niemieckich policjantów w Aninie.
Również w roku 1930 powstał budynek domu parafialnego, wzniesionego na tyłach kościoła pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana. Bliskość świątyni przyciągnęła na Floriańską liczne zakłady pogrzebowe; działało ich aż cztery. Istniały również punkty gastronomiczne - restauracja Prażanka i kawiarnia Gastronomiczna.
Na należącej do miasta posesji u zbiegu z Szeroką (dziś to ul. Kłopotowskiego) aż do roku 1939 urządzano taneczne zabawy i imprezy rozrywkowe. Sama ulica w okresie okupacji uniknęła zniszczeń; podczas powstania warszawskiego hitlerowcy wycofujący się z dzielnicy podminowali kościół pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana; mimo że przy pierwszej detonacji jego mury wytrzymały, kolejna obróciła go w gruzy. Ocalały jedynie dwa zewnętrzne filary transeptu z kamiennymi posągami patronów świątyni. Ostatecznie kościół odbudowano do roku 1970 według projektu Stanisława Marzyńskiego.
Pozostała zabudowa ulicy ocalała, wraz z brukowaną nawierzchnią i stosunkowo długo tu zachowanymi latarniami "pastorałkami", zwanymi tak z racji podobieństwa do atrybutu wyższych duchownych.
Wikipedia