Dawny pałac Łempickich z I poł. XIX w. wybudowany z kamienia i cegły na resztkach wcześniejszego dworu, wzmiankowanego w 1536 r. Przed 1877 r. właścicielka Żyznowa Maria Straszewska założyła park przy pałacu w typie krajobrazowym z prostokątnym stawem i okrągłą wyspą, zachowaną do dziś. W połowie XIX w. obok murowanego dworu istniał folwark mający cztery budynki murowane, trzy drewniane i ogromny sad nad rzeką Dwór przebudowany został częściowo pod koniec XIX i na pocz. XX w. i zatracił wiele pierwotnych, klasycystycznych cech. W elewacji ogrodowej znajduje się portyk z tarasem stanowiącym przedłużenie ogrodu. Dwór posiada piwnice sklepione kolebkowo z poł. XVII w. W 1920 r. dobudowano kręcone schody i dach pokryto gontem.
W czasie II wojny światowej w pałacu w Żyznowie był szpital, a po parcelacji majątku w latach 1945-1948 funkcjonowało tu sanatorium przeciwgruźlicze. W 1949 r. w pałacu z resztówką utworzono istniejący do dziś Państwowy Dom Dziecka.

(fragment opisu pochodzi z . Tam też szeroko opisana historia majątku)