Jedna z ulic średniowiecznych, powstała tuż po założeniu miasta autonomicznego. Zwała się pierwotnie "ul.Sukienniczą". Z powodu wczesnego napływu Żydów, przydzielono im ulicę tę jako ghetto, w którym wyłącznie mieszkać mogli. W wieku XV ulica nazywała się Sukienniczą i Żydowską, później tylko Żydowską. Do ghetta należały także niektóre boczne uliczki, "mała żydowska" i "żydowska wroniecka". Na samej Żydowskiej mieszkali zresztą także chrześcijanie, i Magistrat baczył pilnie, aby domy chrześcijańskie nie przechodziły w ręce żydowskie. Ghetto obowiązywało do pożaru miasta w roku 1803.
Stały tu wysokie, nawet sześciopiętrowe, domy drewniane, co było jedna z przyczyn częstych pożarów miasta.
Po pożarze osiedlali się Żydzi gdzie chcieli w mieście, choć praw obywatelskich jeszcze nie uzyskali. Bądź co bądź żywioł żydowski zawsze się jeszcze gromadził przy swojej ulicy. W późniejszych latach niestrudzenie próbowano skasować historyczną nazwę. Żydzi uważali sobie za obrazę, że ulica zwie się Żydowską. Już w 1878 wpłynął wniosek właścicieli domów o zmianę nazwy. W ostatnim pokoleniu i w prasie i w drodze wniosków do Magistratu Żydzi domagali się zniesienia starej nazwy (1902, 1904, 1906 itd.). Wszystko na próżno. Wreszcie na wniosek z roku 1918, tłumaczący, że z powodu nazwy ulicy mieszkania w niej stoją puste, władze miejskie zgodziły się na zmianę. 10.07.1918r. przezwano ją na "ul.Michała Herza" (Michael Herzstrasse). Ale już 16.06.1919r. władze polskie przywróciły historyczną nazwę "ul.Żydowskiej".