Zakład Balneologiczny w Sopocie – znajduje się na terenie Wojewódzkiego Zespołu Reumatologicznego im. dr Jadwigi Titz-Kosko w Sopocie (ul. Grunwaldzka 1/3), przed wejściem na molo. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków w 1982 r.

Zakład Balneologiczny powstał w 1903 r. (jak głosi tablica przed wejściem do budynku), a koszt jego budowy wyniósł 460 tys. marek. Obiekt zaprojektował Paul Puchmüller i Heinrich Dunkel. Zbudowany on został na terenie zajmowanym wcześniej przez zakład kąpielowy Jerzego Haffnera. Na jego ścianie znajduje się tablica upamiętniająca założyciela kąpieliska.

Budynek ozdobiony jest rzeźbami i witrażami. Nad głównym portalem ulokowane zostały: rzeźba syreny i trytona oraz herb miasta (jeden z najstarszych w Sopocie). Okna sali zabiegowej posiadają secesyjne witraże Ferdynanda Müllera z Quedlinburga.

Natomiast komin znajdujący się w północno-wschodnim narożniku budynku został obudowany wieżą. U jej szczytu znajduje się oszklona galeria widokowa pełniąca również funkcję latarni morskiej. Po obwodzie komina biegną schody żelbetowo-spiralne.

Na terenie obiektu znajduje się Wojewódzki Zespół Reumatologiczny im. dr Jadwigi Titz-Kosko, w którym można skorzystać m.in. z kąpieli solankowych, krioterapii, kinezyterapii, balneoterapii, hydroterapii, inhalacji oraz zabiegów rehabilitacji narządów ruchu.

Naprzeciwko zakładu znajduje się fontanna, do której woda pompowana jest ze zdroju św. Wojciecha. Jest to woda lecznicza (solanka) 4,5% bromkowa, jodkowa.

W listopadzie 2007 r. powstała dokumentacja projektowa, wg której mają zostać podjęte działania mające na celu rekonstrukcję latarni wieńczącej wieżę do lat 60. XX wieku. Przed podjęciem prac remontowych latarnia posadowiona jest na ok. 32,5 m n.p.m.. Zbudowana jest z cegły ceramicznej oraz dziurawki na zaprawie wapiennej. Na szczycie murów znajdują się drewniane murłaty (ok. 16x16 cm). Drewniana więźba dachowa oparta jest na krzyżowym stropie z belek. Konstrukcja pokryta jest zieloną, ocynkowaną blachą.



Info za [

Wikipedia]

Budynek usługowy w Sopocie, oddany do użytku 1 lipca 2009. Usytuowany jest naprzeciw molo i liczy 10 105 m2 powierzchni. Wraz z przylegającym do niego hotelem Sheraton tworzy jeden kompleks funkcjonalny. Znajdują się w nim:



spa

centrum konferencyjne

restauracje i bary

pasaż handlowy

podziemny parking



Planowane jest również otwarcie w jego wnętrzach pijalni wód mineralnych, galerii sztuki i centrum wystawienniczego.



Historia



Pierwszy Dom Zdrojowy wybudowano w Sopocie w 1824. Na początku był to parterowy budynek, który z czasem został rozbudowany i gdzie zlokalizowano pokoje hotelowe i salę balową.



W 1879 przystąpiono do budowy nowego obiektu, oddanego do użytku dwa lata później. Nowy Dom Zdrojowy został zlokalizowany w miejscu tego, który istnieje dzisiaj.



W 1909 obiekt został zburzony, a w jego miejscu wzniesiono trzeci Dom Zdrojowy, zaprojektowany przez gdańskiego architekta Carla Webera. Budynek został uroczyście otwarty 16 czerwca 1910. Znalazły się w nim sale balowe, restauracje, kasyno i hotel.



W 1945 po zajęciu Sopotu przez Armię Czerwoną Dom Zdrojowy został przez nią splądrowany, a następnie podpalony. Po przekazaniu miasta Polsce budynku nie odbudowano.



W 2006 przystąpiono do budowy czwartego Domu Zdrojowego wraz z hotelem. Nowy gmach w dużej mierze nawiązuje architektonicznie do swojego poprzednika.







Źródło:

Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]

Ulica Powstańców Warszawy o długości 1180m. w Dolnym Sopocie, prowadzi równolegle do brzegu morza, po zachodniej stronie Parku Północnego. Zaczęła kształtować się około 1820 r. na miejscu starszej drogi, łączącej osadę rybacką z młynem na Kamiennym Potoku. W 1824 r. nadano jej urzędową nazwę Nordstr. , obowiązującą do1945 r. Zróżnicowana zabudowa przy tej ulicy, pochodząca od 1820 r. , ma w przeważającej części charakter uzdrowiskowo-pensjonatowy.
źródło : Marek Sperski,Przewodnik, Sopot
dodał elmis