Zabytkowy park miejski w Poznaniu - jeden z najokazalszych parków w mieście, stanowiący jądro Dzielnicy Cesarskiej, zlokalizowany pomiędzy ulicami Fredry, Wieniawskiego, Święty Marcin i Aleją Niepodległości. Projekt całości dzielnicy zrealizował Joseph Stübben w początkach XX wieku. W centrum parku znajduje się rozległa sadzawka z wysoko tryskającą fontanną (z okresu założenia, przebudowana). W północnej części zaaranżowano reprezentacyjne schody, stanowiące oprawę urbanistyczną dla perspektywy Teatru Wielkiego (początek XX wieku). W południowej części założenia, które łagodnie przechodzi w plac Adama Mickiewicza, stoją dwa pomniki: Ofiar Czerwca 1956 i Adama Mickiewicza. Dawniej stały w tym rejonie: pomnik Bismarcka (do 1919) i pomnik Najświętszego Serca Pana Jezusa (do 1939). Obie części parku (południowa i północna) łączą się ze sobą przy pomocy szpalerów platanowych, które, dzięki rozstawionym ławkom, są także strefami wypoczynku i lektury.
Więcej na .

Przed zniesieniem fortyfikacji ulica znacznie krótsza. Pierwotnie doliczana do byłej ulicy Berlińskiej (obecnie 27 Grudnia). Po ukończeniu budowy kościoła ewangelickiego Św.Pawła (1867-1869), otrzymała w roku 1870 nazwę "St.Paulikirchstrasse" pisana później bez dodatku "St". W końcu roku 1919 Rada Miejska nazwała tę ulicę "ul.F.Ratajczaka". Magistrat nazwy tej w tym miejscu nie zaakceptował i przyjął nazwę "ul.Św.Pawła". Prezydent policji ogłosił w 05.01.1920r. "ul.Pawła". W roku 1922 przemianowano definitywnie ulicę tę na ulice Fredry.

Nazwa do roku 1918 Paulkirchstrasse
Nazwa do roku 1939 Pawła
Nazwa do roku 1945 An den Pauli Kirche