W 1884 r. na terenie Bonarki żydowski przemysłowiec Bernard Liban otworzył cementownię. Fabryka Portland Cementu Bernard Liban i Spółka do produkcji używała margli pozyskiwanych z pobliskiego kamieniołomu. Początkowo zakład posiadał jeden kocioł parowy i był w stanie wyprodukować sto wagonów cementu rocznie. Dzięki właściwym inwestycjom, takim jak budowa własnej elektrowni czy pieców szybowych o ciągłym ruchu (opatentowany wynalazek Bernarda Libana), jego wydajność wzrosła sześćdziesięciokrotnie. W latach 20. fabryka zatrudniała pół tysiąca pracowników. Cementownia przetrwała do 1937 r., kiedy to została przejęta przez Krakowskie Zakłady „Solvay”.
W 1946 roku podjęto decyzję o założeniu na tym terenie Państwowej Fabryki Supertomasyny "Bonarka", która ostatecznie powołana została do życia w 1948 roku. W latach 70-tych ubiegłego wieku nazwę zmieniono na Krakowskie Zakłady Przemysłu Nieorganicznego "Bonarka", a następnie na Zakłady Chemiczne "Bonarka". W fabryce produkowano nawozy sztuczne, dodatki do pasz zwierzęcych, wypełniacze dla przemysłu szklarskiego.