Kamienica powstała prawdopodobnie w 1766 r., zgodnie z datowaniem przyjętym jeszcze w okresie zaboru pruskiego. Jest domem szczytowym w stylu barokowym, a jego losy od 1805 r. wiążą się z młynarzem Walentynem Rantzem/Rontzem, który odkupił posesję za sumę „rodzinną” 300 talarów od ojca Gottlieba. Na przyrynkowej parceli znajdowały się wówczas dom, budynek tylny oraz szopy względnie skrzydło boczne. Pół wieku później, w latach 50. XIX w., doszło do kolejnej symbolicznej sprzedaży posesji w rodzinie. Tym razem sumę 300 talarów zapłacili córka Dorota Weronika z mężem Franciszkiem Kretschmerem.

W 1883 r. posesja wraz z zabudową przeszła w obce ręce. Od Kretschmerów odkupił ją kupiec Julius Hamburger, który planował istotną przebudowę parteru kamienicy. Zamierzał on w osi centralnej wykonać wejście i sień, zaś symetrycznie po bokach, w osiach skrajnych, miały znajdować się okna wystawowe i wejścia do urządzonych po obu stronach sieni sklepów. Projektu jednak ostatecznie nie zrealizował. Ćwierć wieku później, w 1907 r., nowym właścicielem kamienicy i posesji stała się Joanna Schreiber, która jeszcze w tym samym roku podjęła prace budowlane. W ich efekcie dokonano zwężenia sieni i powiększenia jednego lokalu sklepowego, wprowadzono nową klatkę schodową i zaprojektowano obniżenie piwnic w tylnym trakcie domu. Jednocześnie rozebrano boczne skrzydło, budując w poprzek podwórza tylny budynek z przejazdem na parterze. Na piętrze tegoż budynku urządzono kuchnię i łazienkę, skomunikowane z kamienicą przyrynkową za pomocą wąskiego łącznika.

W 1913 r. posesja z zabudową została włączona do centralnego systemu kanalizacyjnego. Dekadę później, w 1924 r., właścicielka wyremontowała wnętrza i dach kamienicy. W 1926 r. dom frontowy został na nowo otynkowany, a następnie Joanna Schreiber sprzedała nieruchomość leszczyńskiemu kupcowi Mikołajowi Smyczkowi, gwarantując jednak sobie i swej siostrze Adelheid dożywotnie prawo zamieszkiwania w pięciu pokojach domu.

W czasie okupacji hitlerowskiej sklep stał się własnością Wernera Brodecka, a po 1945 r. posesja trafiła ponownie do prawowitego właściciela. W końcu lat 50. XX w. w wąskim podwórzu ustawiono jeszcze murowany kiosk z konfekcją, który spowodował jednak ciasnotę w niewielkiej przestrzeni, wpływając negatywnie na całość zabudowy. Przy okazji tej inwestycji sień w budynku frontowym została wyłożona drewnianą boazerią.

W dniu 16 września 1970 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków, zyskując numer 516/1229.



dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za: