Most Władysława IV w Bydgoszczy – historyczny, nieistniejący most drogowo-tramwajowy na kanale bydgoskim, na zachodnim obrzeżu Starego Miasta w Bydgoszczy.

Most Władysława IV spinał brzegi kanału bydgoskiego, powyżej Starego Miasta. Przechodziła przez niego ulica Świętej Trójcy aż do czasu budowy Węzła Grunwaldzkiego w 1971 r. Most był zlokalizowany w rejonie obecnych przystanków tramwajowych przy Rondzie Grunwaldzkim.

Pierwszy drewniany most powstał po uruchomieniu kanału bydgoskiego w 1774 r., z konieczności utrzymania ciągu komunikacyjnego w kierunku Koronowa. W końcu XVIII wieku, po modernizacji kanału i śluz, koryto kanału lekko przesunięto w kierunku południowym, ku nowym, murowanym śluzom. W miejscu starego mostu zbudowano ziemny nasyp z drogą prowadzącą do nowego, również drewnianego mostu nad przesuniętym korytem kanału. Funkcjonował on do roku 1841, kiedy to władze miasta z uwagi na nasilający się ruch i duże obciążenie starej konstrukcji, podjęły decyzję o wybudowaniu tym razem mostu kamiennego. Powstała masywna, dwuprzęsłowa konstrukcja spinająca brzegi kanału, który w tym miejscu posiadał szerokość ponad 18 m. Długość mostu wynosiła 29,1 m, a szerokość ok. 10,4 m. Od dna kanału most wznosił się na wysokość 6,12 m. Przez most poprowadzono jezdnie i chodniki zabezpieczone metalowymi balustradami. Wjazd po obu stronach oświetlały lampy gazowe. Łuki przęseł wykonane były z cegły. Północne przęsło, szersze i wyższe od pozostałych, umożliwiało przepłynięcie barkom rzecznym. Masywność konstrukcji mostu umożliwiła na początku XX w. położenie na nim torowiska tramwajowego, dochodzącego do linii kolejowej przy zbiegu ul. Grunwaldzkiej z ul. Staroszkolną (linia nr 5).

W okresie międzywojennym most otrzymał imię króla Władysława IV. Na początku września 1939 r. wycofujące się oddziały Wojska Polskiego wysadziły południowe przęsło, które zostało prowizorycznie naprawione w 1940 r. W takiej formie most dotrwał do początku lat 70. XX wieku. Obiekt został wyburzony w 1972 r. wraz z fragmentem kanału bydgoskiego i dwoma śluzami podczas budowy węzła grunwaldzkiego. W jego miejscu położono torowisko tramwajowe wraz z przystankami w bliskim sąsiedztwie Ronda Grunwaldzkiego. Jedynym, niemym świadkiem minionych lat jest rozłożysty, ponad 300 letni dąb pamiętający czasy budowy kanału oraz wznoszenia mostu.

Architektura mostu sprawiała wrażenie, że został wybudowany w wiekach średnich. Użyty do jego budowy materiał, jego kształt, a także nazwa rodziły przekonanie, że jest to budowla gotycka. Obiekt został wykonany w kamienno-ceglanej konstrukcji łukowej.

Zmiany nazw:
* 1772-1920 – Most w ciągu Berlinerstrasse
* 1920-1939 – Most Władysława IV
* 1939-1945 – Most w ciągu Potsdamerstrasse
* 1945-1971 – Most Władysława IV


Info [ Wikipedia]