Muzeum Starożytnego Hutnictwa Mazowieckiego im. Stefana Woydy – placówka utworzona 1 czerwca 1975 roku w Pruszkowie. Założycielem i wieloletnim dyrektorem był mgr Stefan Woyda. Po jego śmierci stanowisko objęła mgr Dorota Słowińska. Główna działalność muzeum archeologicznego skupia się wokół Mazowieckiego Centrum Metalurgicznego, drugiego co do wielkości centrum hutniczego w "barbarzyńskiej" Europie.

W trakcie prowadzonych w latach 1968-1975 r. prac archeologicznych, pod kierunkiem ówczesnego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Stefana Woydy, dokonano jednego z najbardziej znaczących odkryć w historii powojennej archeologii. Z badań wynika, że w okresie kultury przeworskiej na Równinie Łowicko-Błońskiej istniał jeden z najważniejszych ośrodków metalurgicznych w Europie. Odkrycie to stało się impulsem do utworzenia placówki muzealnej skupiającej się na gromadzeniu materiałów z wykopalisk, prowadzeniu prac badawczych oraz popularyzacji. Muzeum Starożytnego Hutnictwa Mazowieckiego zostało powołane 1 czerwca 1975 roku w Pruszkowie.

Na siedzibę muzeum przeznaczono zrujnowaną oficynę dworską pałacu Potulickich w Pruszkowie. Po trwającej 12 lat renowacji, prowadzonej przy współudziale warszawskiego oddziału Pracowni Konserwacji Zabytków, działalność placówki w odnowionym budynku zainaugurował wykład prof. Henryka Samsonowicza pt. "Mazowsze, nasza mała ojczyzna. O pożytkach płynących z historycznych badań regionalnych".

Obecna bryła budynku składa się z dziewiętnastowiecznych części: północnej – mieszkalnej oraz południowej – oranżerii, połączonych na początku XX wieku częścią środkową. Klasycystyczna oficyna dworska jest częścią większego założenia pałacowo-parkowego, noszącego swą nazwę od nazwiska ostatnich właścicieli. Całość uzupełnia stylowy ogród.