Osłonino do poł lat 90. XX wieku było wioską rolniczo rybacką, a przy zatokowym brzegu, poniżej wsi istniała przystań łodziowa. Ulubionym połowem miejscowych rybaków było w przeszłości zastawianie pławnic na łososia, który płynął rzeką Redą meandrującą dawniej na długim odcinku w pobliżu morskiego brzegu. Gdy w roku 1868 wyprostowano i zmieniono przebieg ujścia rzeki, zaprzestano tego typu połowu. Pod koniec XIX wieku odnotowano tu obecność jednego zorganizowanego zespołu połowowego (maszoperii), w którym pracowało 12 rybaków. Posiadali oni jeden wspólny duży niewód do wiosennego połowu szczupaków, okoni i płoci oraz do zimowego pod lodem. Maszoperia ta przetrwała zaledwie 4 lata z powodu niskiej opłacalności połowów. Po roku 1900 w Osłoninie nie odnotowano już organizowania się rybaków w maszoperie. Każdy rybak lub zespół łódkowy pracował na własny rachunek.

Od listopada do maja, miejscowi rybacy wypływali z pławnicami na połowy łososia za Hel. Później przystępowali do wiosennych połowów dorsza na Zatoce Puckiej za pomocą haków, również zastawiali mance na śledzie, które przypływały tu masowo na tarło. Obfity połów śledzi skończył się w latach 70. XX wieku wraz z wykonaniem kanału podejściowego do Portu Północnego w Gdańsku, którego śledź wędrujący od wschodu nie mógł pokonać.

Tuż po zakończeniu II wojny światowej było w Osłoninie 2 rybaków, którzy posiadali dwa małe kutry i cztery łodzie motorowe. Kutry kotwiczono w pobliżu brzegu, a podpływano do nich małymi łódkami. Od końca lat 40.XX wieku motorówki i wszystkie sieci dzierżawione były od spółdzielni "Gryf" z Pucka.

Od połowy lat 90.XX wieku przystań rybacka w Osłoninie przestała być wykorzystywana przez rybaków.





Tekst: M.Kuklik (fragmenty)

Muzeum Ziemi Puckiej im.Floriana Ceynowy w Pucku