Parafia po raz pierwszy wzmiankowana w 1345 r. W wyniku reformacji od ok. 1534 r. ewangelicka, w wyniku działań Habsburgów w latach ok. 1702-1707 w rękach katolików, potem ponownie ewangelicka aż do 1945 r. Obecny kościół został zbudowany w 1813 r. ze wsparciem króla pruskiego, w miejscu poprzedniego, drewnianego. Pierwotnie zaprojektowany przez wybitnego niemieckiego architekta Karla Friedricha Schinkla, jednak ambitne plany nie zostały zrealizowane. Po znaczących zmianach planów wzniesiony w obecnym kształcie. W latach 1885-87 dokonano znaczącego remontu i zmian wyposażenia wnętrza. W latach 60 XX w. renowacja z dostosowaniem do potrzeb liturgii katolickiej, w takcie którego wykonano także tynki zewnętrzne.

Kościół utrzymany w stylu klasycystycznym, salowy, z aneksami mieszczącymi zakrystię i klatkę schodową na emporę. Zwieńczony wysokim dachem czterospadowym z centralnie umieszczoną wieżyczką-dzwonnicą. Wewnątrz strop i empora, wsparte na drewnianych słupach. Ołtarz główny neogotycki, ok. 1885 r., częściowo przekształcony po 1945 r. Nad nim monumentalny obraz św. Marii Małgorzaty Alacoque i objawienia Najświętszego Serca Jezusowego z XIX w., przeniesiony z kościoła zamkowego w Karłowicach. Ciekawe polichromie z XX w. przedstawiające chrzest Mieszka I oraz śluby lwowskie Jana Kazimierza.

W ramach projektu wykonano renowację elewacji i stolarki zewnętrznej, zagospodarowanie terenu, system monitoringu oraz iluminację zewnętrzną kościoła.