Wzniesiony w 1785 r. przez mansjonarzy z Kościana. Gruntownie restaurowany w 1899 r., być może wtedy dobudowano zakrystię i kruchtę. W 1936 r. wykonano nowy hełm wieży. W 1971 r. odnowiono i wykonano polichromię wnętrza.
Konstrukcji szkieletowej wypełnionej cegłami, oszalowany. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, przy nim od północy kaplica, od południa zakrystia. Dachy kryte gontami; nad kaplicą i zakrystią – blachą. Na dachu nawy wieżyczka z latarnią i hełmem cebulastym krytym gontami, z 1936 r. Nad prezbiterium wieżyczka na sygnaturkę, nakryta daszkiem namiotowym. Wnętrze o ścianach tynkowanych przykryte stropami.
Manierystyczny ołtarz główny z ok. 1620-30 r., w polu środkowym obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem w typie Śnieżnej z klęczącą figurą duchownego donatora. Tabernakulum i mensa z datą 1787, późnobarokowe. Ołtarz boczny zmontowany z elementów figuralnych i ornamentalnych z ok. 1720-30 r., w polu środkowym rzeźba św. Mikołaja z 2 poł. XVIII w. Chrzcielnica z ok. 1700 r. z rzeźbą pelikana karmiącego pisklęta. Barokowa rzeźba Matki Boskiej Bolesnej z 1 poł. XVIII w.