Klasycystyczny pałac zaprojektowany z polecenia arcyksięcia Albrechta przez Karola Pietschkę, był kilkakrotnie przebudowywany. W latach 1893–1895 powstało nowe skrzydło pokryte szklanym dachem, w którym urządzono sypialnie i pokoje gościnne. Kolejnej rozbudowy dokonano, gdy dobra żywieckie przejął po zmarłym wuju Karolu Stefanie. Wtedy to dobudowano pawilon na przedłużenie skrzydła południowego, w którym na piętrze mieściła się sala balowa, o wymiarach 10,5x18,0 m, tzw. lustrzana, ponieważ była wypełniona taflami lustrzanymi. Ostatniej rozbudowy dokonano w 1911, dobudowując trzyosiowy ryzalit z dwoma bocznymi balkonami, zwieńczony klasycznym tympanonem z herbem Habsburgów.



Urządzenie wnętrz powierzono artystom krakowskim: Tadeuszowi Stryjeńskiemu i Franciszkowi Mączyńskiemu. Arcyksiążę Karol Stefan był miłośnikiem sztuki, za jego sprawą powstał na zamku zbiór obrazów malarzy polskich i europejskich. Pracował dla niego m.in. Wojciech Kossak. Słynna była też kolekcja sreber o wadze około 500 kg zgromadzona na zamku, wywieziona w czasie wojny przez Niemców.



Po wojnie w pałacu została założona szkoła działająca w nim do roku 2013 - Zespół Szkoł Drzewnych i Leśnych, technikum zajmujące czołowe miejsce wśród szkół średnich Powiatu Żywieckiego, obenie przeniesiona na ulice Grunwaldzką..



W latach 90. XX w. do zamku powróciła córka arcyksięcia Karola Olbrachta, księżna Maria Krystyna Altenburg, dla której urządzono mieszkanie w jednym ze skrzydeł dawnej rezydencji.



Źródło:

Licencja: CC-BY-SA 3.0 Polska

Ulica Dworcowa – główna arteria komunikacyjna dzielnicy Zabłocie w Żywcu. Stanowi jej centrum handlowo-usługowe. Ulica biegnie od Alei Jana Pawła II przez most na Sole do skrzyżowania z ulicą Słonki, gdzie przechodzi w ulicę Browarną.
Początkowo nosiła nazwę ulica Główna. W czasie okupacji ulicy nadano nazwę Hauptstrasse. Po II wojnie światowej nazwę zmieniono na ulicę Marchlewskiego. Po 1990 roku nadano jej obecną nazwę Dworcowa.
Ulica Dworcowa skupiała niegdyś sklepy, składy z materiałami i zakłady rzemieślnicze. Mieściła się tu jedna z największych i najpopularniejszych restauracji \"Pod Góralem\". Obok znajdował się magazyn z artykułami żelaznymi, a przy skrzyżowaniu z ul. Wesołą – sklep z przyborami piśmienniczymi. Naprzeciwko znajdowała się apteka, a za nią sklep spożywczy.

W kamienicy numer 49 mieścił się popularny hotel \"Munk\". Na parterze znajdowały się dwie restauracje. Prawą stronę zajmowała restauracja Munka, lewą zaś restauracja J. Waksa. Były hotel Munka znajdował się naprzeciwko dworca kolejowego. Nadbudowę budynku stanowi belweder ozdobiony pięknymi motywami epoki odrodzenia tzw. wolutami. Belweder ozdobiony jest także pilastrami imitującymi barokowe kolumny w okowach. Nad drzwiami budynku znajduje się fronton, który jest zakończeniem obramowań drzwiowych. Wewnętrzne pole frontonu, czyli tympanon wypełniony jest dekoracją, w tym wypadku inicjałami \"H.M.\". Nad drzwiami kamienicy umieszczony jest zwornik. Okna i drzwi są zdobione dodatkowo elementami boniowania. Charakterystycznym elementem architektonicznym tej kamienicy są tzw. naczułki, które znajdują się nad drzwiami i nad belwederem.

W 1968 roku PSS oddała do użytku Spółdzielczy Dom Handlowy \"Beskid\" (ul. Dworcowa 65a, obecnie Neonet), wtedy drugi z kolei większy sklep na terenie miasta po Rolniczym Domu Towarowym położonym przy ul. Dworcowej 16 (obecnie Avans).

W 1980 roku wybudowano przejście podziemne pod ulicą prowadzące z dworca autobusowego na plac przed dworcem kolejowym.
Źródło: