Kościół fundowano w wieku XVI. Począwszy od drugiej połowy XVI wieku aż po rok 1614 pełnił on rolę kościoła parafialnego, bowiem kościół drewniany w nieodległym Gninie przeszedł w ręce innowierców. Jest to budowa orientowana, konstrukcji sumikowo-łątkowej, z zewnątrz oszalowana, na niskiej podmurówce z kamienia polnego i cegły. Przylegająca do bryły świątyni zakrystia (od północy) i kruchta (od południa) dobudowane zostały nieco później. Dwuspadowy dach pokryty jest blachą cynkową a w jego części zachodniej góruje ażurowa wieżyczka na sygnaturkę z hełmem blaszanym.
To budowla salowa, na planie prostokąta, zamknięta od wschodu trójbocznym prezbiterium. Całość wnętrza nakryta jest drewnianym stropem z zaskrzynieniami. Pośrodku prezbiterium wznosi się jedyny w świątyni ołtarz wczesnobarokowy z lat 1640-50, architektoniczny. W polu środkowym obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus, natomiast w zwieńczeniu dwie rzeźby aniołów, pomiędzy którymi wznosi się rzeźbiona sylwetka patrona świątyni – św. Michała Archanioła. Po bokach ołtarza stoją dwie współczesne rzeźby naturalnej wielkości: z lewej Matka Boża z aniołkami u stóp, z prawej natomiast św. Józef z Dzieciątkiem Jezus.
Nawę świątyni zamyka od zachodu chór muzyczny wsparty na czterech słupach. Na belce chóru widoczna data 1777. Pośrodku chóru skromny prospekt organowy o cechach klasycystycznych.