W miarę pogłębiania się kryzysu ekonomicznego i powiększania się liczby eksmitowanych narastało zjawisko bezdomności. W obliczu takiej sytuacji Rada Miejska w Łodzi podjęła kolejną próbę budowy mieszkań dla tej grupy ludności. Zdecydowano się na najtańszy typ budownictwa drewnianego w oparciu o kredyty krótkoterminowe. Zabiegi rozpoczęto we wrześniu 1931 r., gdy Ministerstwo Skarbu odmówiło kredytów na budowę domów murowanych. Samorząd przyjął więc narzucony przez władze państwowe projekt drewnianych baraków określanych mianem „domków fińskich”, choć pierwotnie się temu sprzeciwiał, a Komitet Rozbudowy Miasta na posiedzeniu 7 sierpnia 1931 r. zaopiniował zdecydowanie negatywnie „akcję budowy mieszkań drewnianych inicjowaną przez Ministerstwo Skarbu”.

Budowę zlokalizowano na terenach miejskich, w dwu odległych od siebie punktach miasta, jedną na Mani przy ul. Siewnej, Borowej i Solec, a drugą na Chojnach, przy ul. Rzgowskiej i Projektowanej (obecnie jest to kwartał Rzgowska, Natalii, Potulna i Królewska). W obydwu miejscach miało stanąć 8 domków po 12 mieszkań w każdym. Były to mieszkania jednoizbowe z samodzielną spiżarnią i piwniczką oraz wspólnymi ubikacjami, wybudowanymi odrębnie. Zaplanowano więc ogółem 192 mieszkania. Głównie przeznaczone one były dla rodzin eksmitowanych oraz w części na pomieszczenia tymczasowe dla osób, które musiały czasowo opuścić swoje mieszkania, na okres ich remontu.

Po wyjaśnieniu sytuacji Rada Miejska podjęła niezwłocznie działania. W połowie września 1931 r. zawarła umowę z dwoma firmami budowlanymi — „Nestler i Ferenbach" oraz „I. Tyller”. Jeszcze we wrześniu przygotowano teren, a w październiku przystąpiono do budowy fundamentów. Pierwotnie zakładano termin wykończenia na koniec grudnia 1931 r., pod warunkiem jednakże terminowego nadejścia drzewa budulcowego, które miała dostarczyć Dyrekcja Lasów Państwowych. Termin ten nie został dotrzymany, budowę zakończono w kilka miesięcy później, zaś administracja miejska przyjęła domy w lipcu 1932 r.

Władze miejskie świadome niesłychanie skromnych warunków, jakie dawały mieszkańcom owe drewniane domki, poczyniły szereg starań o estetykę otoczenia oraz o pewne udogodnienia dla tamtejszych rodzin posiadających dzieci w wieku szkolnym. Teren został zadrzewiony,

a wokół domków założono ogródki warzywno-kwiatowe.

Podobnie jak w przypadku osiedla Montwiłła-Mireckiego, tak i tu wystąpił z całą ostrością problem czynszów. Pierwsze ustalenia Magistratu, przyjęte 1 lipca 1932 r., opiewały na sumę 240 zł rocznie, czyli 20 zł miesięcznie, płatne jednakże nie co miesiąc, ale w ratach kwartalnych z góry. Kwoty w tej wysokości okazały się dla lokatorów niemożliwe do uiszczenia. Dokładnie po roku zostały więc one obniżone do 10 zł miesięcznie, jak można sądzić, z możliwością dokonywania opłat comiesięcznych. Mieszkające tam wyeksmitowane rodziny bezrobotnych i tymi sumami nie dysponowały. Przeto komisarz rządowy własną decyzją dokonał w październiku 1933 r. dalszej obniżki czynszu. I tym razem nie była to decyzja ostateczna. Dnia 31 stycznia 1938 r. Rada Przyboczna przy tymczasowym prezydencie, na wniosek Komisji Finansowo-Budżetowej, jednomyślnie umorzyła „nieściągalne komorne w kwocie 3060,25 zł, przypadające od 13 lokatorów miejskich domów drewnianych dla rodzin eksmitowanych na Chojnach i Manii". Dnia 18 sierpnia 1938 r. umorzyła ona zaległe komorne — również z powodu nieściągalności — dalszej grupie, która liczyła tym razem 48 lokatorów.

Tak więc idea budowy tanich mieszkań, jaka przyświecała łódzkim samorządowcom w warunkach bezmiernej nędzy licznych rzesz bezrobotnych, stała się niemożliwa do realizacji. Okazało się, że nawet te najtańsze, pozbawione jakichkolwiek urządzeń mieszkania były zbyt drogie dla ludzi pozbawionych stałego zarobkowania.

Kolonia domów drewnianych przy Rzgowskiej istniała do lat 60. - 70., kiedy na Chojnach rozpoczęto budowę dużego osiedla mieszkaniowego w technologii wielkopłytowej. Domy na Mani istnieją do chwili obecnej (